Nga Ismet Kosova & Memo Çelaj
TIRANË,26 prill 2026/Albania Express News/Jemi tifozë të Partizanit prej më shumë se 55 vitesh. Kemi ndjekur qindra derbi Tirana–Partizani në stadium, krah për krah me tifozë të Tiranës, në një rivalitet të fortë, por gjithmonë paqësor dhe sportiv.
Kemi miq, të afërm dhe bashkëpunëtorë që mbështesin Tiranën me pasion. Pikërisht për këtë arsye lind natyrshëm një pyetje: a ka kuptim sot kjo gjuhë fyese dhe diskriminuese? Kujt i shërben ajo?
Dalja e Tiranës nga fusha në një ndeshje të mëparshme kampionati dhe reagimi i butë i Federatës Shqiptare të Futbollit, përmes Komisionit të Etikës dhe Disiplinës, dhanë një sinjal të rrezikshëm: shkeljet mund të tolerohen.
Në të njëjtën kohë, qarkullojnë akuza se Federata favorizon një klub apo një tjetër, por perceptimi publik mbetet se standardet nuk janë të njëjta për të gjithë.
Në këtë klimë, pamjet pas derbit Tirana–Partizani – ku lojtarë të Tiranës bashkohen me tifozët në kore fyese dhe denigruese – nuk mund të justifikohen më si “emocion momenti”. Ato janë pasojë e drejtpërdrejtë e një standardi të gabuar që po ushqehet nga vetë sistemi.
Kur lojtari, figura që duhet të japë shembull, bie në nivelin e fyerjes kolektive, problemi nuk mbetet më në tribunë. Ai bëhet institucional.
Prej kohësh, në stadiumet shqiptare është krijuar një “normalitet” i rrezikshëm: fyerja, bullizmi dhe gjuha vulgare janë bërë pjesë e zakonshme e ndeshjeve. Por ajo që e bën situatën alarmante është selektiviteti në ndëshkim.
Rastet janë konkrete:
– Trajneri Edi Martini u dënua për një gjest ndaj tribunës, duke u bërë objekt kritikash të forta.
– Lojtarë të ndryshëm janë ndëshkuar për incidente individuale.
– Trajneri Edlir Tetova dhe stafi i KF Egnatia janë penalizuar në raste të caktuara.
Pra, kur individi gabon, dënimi vjen.
Por kur fyerja bëhet kolektive, publike dhe me përfshirjen e lojtarëve, heshtja kthehet në normë.
Ky është një standard i dyfishtë.
Sipas rregulloreve të UEFA-s:
– Neni 14 ndëshkon çdo sjellje fyese apo diskriminuese me gjoba, mbyllje stadiumi apo zhvillim ndeshjesh pa tifozë, deri në përjashtim nga garat.
– Nenët 11 dhe 15 vendosin përgjegjësi të drejtpërdrejtë për lojtarët dhe klubet për çdo sjellje që cenon dinjitetin dhe nxit urrejtje.
Edhe Kodi Disiplinor i FIFA-s është i qartë:
– Neni 13 parashikon pezullime të rënda, gjoba, zbritje pikësh dhe zhvillim ndeshjesh pa tifozë për sjellje diskriminuese.
– Neni 12 ndëshkon gjuhën fyese dhe sjelljen josportive të lojtarëve dhe zyrtarëve.
Në Europë, këto nuk mbeten teori. Ndeshjet ndërpriten, stadiumet mbyllen, dhe përgjegjësia është reale.
Në Shqipëri, përkundrazi, vijat e kuqe po zbehen.
Ngjarjet e fundit – përplasjet mes tifozëve, tensionet dhe incidentet në rritje – nuk janë të izoluara. Ato janë produkt i një klime ku mungesa e drejtësisë disiplinore po prodhon pandëshkueshmëri.
Dhe pyetja mbetet thelbësore: çfarë futbolli po ndërtojmë?
Një hapësirë edukimi dhe rivaliteti sportiv, apo një arenë ku sharja dhe urrejtja legjitimohet nga heshtja institucionale?
Futbolli nuk është vetëm rezultat. Është kulturë dhe përgjegjësi publike.
Dhe sot, problemi nuk është vetëm ai që fyen.
Problemi është institucioni që nuk vepron me të njëjtën masë për të gjithë.
Federata Shqiptare e Futbollit duhet të zgjedhë:
ose standardet e UEFA-s dhe FIFA-s, ose degradimin që vetë po e ushqen.
Sepse në fund, heshtja nuk është neutralitet.Është bashkëfajësi..
