Nga Bujar Qesja ,Mjeshtër i Madh
DURËS ,22 korrik 2026/Albania Express News/-Ka familje që bëhen të njohura për pasurinë, të tjera për pushtetin apo famën. Ka edhe familje që nuk kërkojnë asgjë nga këto. Ato zgjedhin rrugën më të vështirë, por edhe më fisnike: rrugën e punës.
Pikërisht kësaj bote i përket familja Tafa, e cila prej më shumë se tetë dekadash e ka lidhur jetën me kuzhinën, mikpritjen dhe Durrësin, duke krijuar një traditë që përbën një nga historitë më të bukura të qytetarisë durrsake.
Nuk është e zakonshme që katër breza të së njëjtës familje të ndjekin të njëjtin profesion. Aq më pak që ta ushtrojnë atë me të njëjtin përkushtim, ndershmëri dhe dashuri për njerëzit.
Për këtë arsye, historia e Tafajve nuk kufizohet në rrëfimin e një restoranti apo të disa kuzhinierëve të zotë. Është historia e një oxhaku familjar që nuk u shua kurrë, e një flake që kaloi qetësisht nga Hamdiu te Hyseni, nga Hyseni te Eduardi dhe sot te brezi më i ri, duke ruajtur të paprekur një emër të fituar vetëm me punë.
Në këtë histori gërshetohen natyrshëm deti dhe qyteti, aroma e kuzhinës me kripën e Adriatikut, muret dymijëvjeçare të Durrësit me tavolinat ku sot ulen turistë nga e gjithë bota. Mbi të gjitha, gërshetohen njerëzit, ata që e kuptuan se profesioni nuk është vetëm mënyrë jetese, por edhe mënyrë për t’i shërbyer qytetit ku ke lindur.
Prandaj kjo nuk është vetëm historia e familjes Tafa. Është historia e një tradite që vazhdon të marrë frymë.
Hamdi Tafa – mjeshtri që hodhi themelet
Çdo histori e madhe fillon me një njeri të zakonshëm, i cili, pa e kuptuar, bëhet themeli mbi të cilin ndërtohen brezat që vijnë. Për familjen Tafa, ky njeri ishte Hamdiu, një nga emrat më të respektuar të kuzhinës shqiptare.
Rrugëtimi i tij profesional nisi në Peqin, pranë dajës, Fetah Mezja. Në atë kohë restorantet nuk ishin vetëm vende ku shërbehej ushqimi; ishin hapësira ku njerëzit takoheshin, krijonin miqësi dhe ndanin hallet e gëzimet. Hamdiu e kuptoi herët se kuzhinieri nuk përgatiste vetëm gatime, por ndërtonte atmosferën e mikpritjes.
Kur u vendos në Durrës, solli me vete jo vetëm mjeshtërinë profesionale, por edhe kulturën e punës. Qyteti po zhvillohej si destinacion turistik dhe kishte nevojë për profesionistë. Hamdi Tafa u bë shpejt një nga emrat më të kërkuar të gastronomisë, duke arritur kulmin e karrierës si shef i kuzhinës në hotelin legjendar “Vollga”.
Në “Vollga” ai nuk ishte vetëm kuzhinier. Ishte edhe mësues. U mësonte të rinjve se pastërtia ishte po aq e rëndësishme sa shija, disiplina po aq e vlefshme sa talenti dhe klienti duhej trajtuar si mik.
Në jetën e tij ndodhi edhe një ngjarje që do të përcaktonte fatin e familjes. Me mirëkuptimin e dajës së tij, Fetah Mezes, foshnja gjashtëditëshe Hysen u bë pjesë e familjes Tafa. Askush nuk mund ta mendonte se ai fëmijë do të bëhej vazhduesi më i denjë i traditës dhe do ta kthente mbiemrin Tafa në simbol të mikpritjes durrsake.
Kur Hamdi Tafa u nda nga jeta në vitin 1989, në moshën 77-vjeçare, nuk la pas pasuri materiale. La diçka shumë më të çmuar: një emër të nderuar, një profesion të respektuar dhe një filozofi pune që jeton edhe sot.
Hysen Tafa – njeriu që bashkoi detin me traditën
Hysen Tafa mori trashëgiminë e babait dhe i shtoi asaj horizontin e vet. U rrit pranë Hamdiut, duke kuptuar se profesioni nuk mësohet vetëm në libra, por edhe përmes shembullit.
Përvoja në anijen “Tirana” u bë shkolla e tij. Për vite me radhë ai përgatiti ushqimin për ekuipazhet që lundronin në Mesdhe, duke fituar përvojë të rrallë. Deti e mësoi disiplinën, organizimin dhe qetësinë në çdo situatë.
Në çdo port ku ankoronte, njihte kultura të ndryshme gastronomike. Nuk kopjoi askënd, por mësoi nga të gjithë, duke sjellë në Durrës përvojën e fituar.
Në jetën e tij pati gjithmonë pranë bashkëshorten, Mereme Ballën, vajzën e marinarit Bajram Balla. Bashkë ndërtuan jo vetëm një familje, por edhe një kulturë pune ku përkushtimi dhe mirëkuptimi ecnin dorë për dore.
Me ardhjen e viteve të tranzicionit, Hysen Tafa ndërtoi restorantin “Mediterran”, pranë Torrës Veneciane dhe mureve antike të qytetit. Ishte një zgjedhje simbolike: historia e Durrësit do të takohej me historinë e një familjeje që kishte vendosur t’i shërbente qytetit me mjeshtëri dhe ndershmëri.
“Mediterran” u bë i njohur jo vetëm për gatimet, por edhe për shpirtin e familjes Tafa. Çdo klient pritej me të njëjtën përzemërsi dhe çdo pjatë përgatitej me të njëjtin kujdes.
Në vitin 2000, Hyseni realizoi edhe një ëndërr tjetër: bleu një jaht me vela, të cilit i dha emrin “Mediterran”. Për 15 vjet ai jaht lundroi në brigjet e Adriatikut, duke u ofruar turistëve mundësinë ta shihnin Durrësin nga deti.
Kur zanati kalon nga babai te fëmijët
Veçantia e familjes Tafa qëndron te vazhdimësia. Brezat nuk e panë profesionin si barrë, por si nder.
Në këtë rrugëtim, Mereme Tafa zë një vend po aq të rëndësishëm sa Hyseni. Ajo ishte bashkëpunëtorja e tij më e afërt, si në kuzhinë ashtu edhe në edukimin e fëmijëve.
Në këtë atmosferë u rrit Eduardi. Ai u arsimua profesionalisht në gastronomi dhe sot është shtylla kryesore e kuzhinës së “Mediterran”-it, duke ruajtur standardin që ngritën Hamdiu dhe Hyseni.
Bashkëshortja e tij, Miranda, është gjithashtu kuzhiniere dhe një pjesë e rëndësishme e suksesit të restorantit.
Edhe vajzat e Hysenit, Hatija dhe Edlira, ndoqën të njëjtin profesion, duke punuar si kuzhiniere në institucione arsimore në Durrës dhe Tiranë.
Brezi më i ri nuk është shkëputur nga rrënjët. Miredi, i diplomuar në Financë-Bankë dhe shef finance në AKU Durrës, kur familja ka nevojë shërben si kamarier në restorant. Ndërsa Xhovana, pedagoge në Universitetin “Aleksandër Moisiu” dhe mësuese në shkollën “Rilindja”, pas përfundimit të orëve të mësimit merr përsipër detyrën e kryekamarieres në “Mediterran”.
Në këtë familje, askush nuk e sheh punën si detyrim. Të gjithë e konsiderojnë atë mënyrën më të mirë për të nderuar emrin që kanë trashëguar.
“Mediterran” – një emër që u bë pjesë e Durrësit
I vendosur pranë Torrës Veneciane dhe mureve të lashta të kalasë, “Mediterran” është kthyer në një nga pikat më të njohura gastronomike të Durrësit.
Sekreti i suksesit nuk është luksi apo reklama. Është njeriu.
Në çdo tavolinë ndihet prania e familjes. Në çdo pjatë ka kujdesin e brezave. Në çdo buzëqeshje pasqyrohet kultura e mikpritjes që Hamdiu dhe Hyseni ua trashëguan pasardhësve.
Sot restoranti është kthyer në një institucion të mikpritjes durrsake, një pikë referimi për vendasit dhe turistët.
Trashëgimia më e madhe është emri i mirë
Kur Hysen Tafa u nda nga jeta, Durrësi humbi një nga mjeshtrit e brezit të artë të gastronomisë. Por ai la pas një trashëgimi që vazhdon të jetojë çdo ditë.
Brezi i ri nuk trashëgoi vetëm një biznes. Trashëgoi një mënyrë jetese, respektin për klientin, ndershmërinë në punë dhe bindjen se një emër i mirë ndërtohet me vite.
Në një kohë kur shumë profesione nuk trashëgohen më brenda familjes, Tafajt dëshmojnë të kundërtën. Ata tregojnë se tradita nuk është pengesë për kohët moderne, por forca që e bën një familje të qëndrueshme.
Në hijen e Torrës Veneciane, një histori që vazhdon
Nga Hamdiu, mjeshtri që hodhi themelet, te Hyseni që e pasuroi traditën me përvojën e detit, e deri te Eduardi, Miranda, Hatija, Edlira, Miredi dhe Xhovana, shtrihet një zinxhir që nuk është këputur kurrë.
Kjo është një histori që nuk flet për fatin, por për punën. Nuk flet për pasurinë, por për ndershmërinë. Nuk flet për suksesin e shpejtë, por për durimin e gjatë.
Çdo qytet ka monumentet e tij prej guri, por ka edhe monumente të gjalla, të ndërtuara me karakter, përkushtim dhe punë të ndershme. Familja Tafa është një prej këtyre monumenteve të gjalla të Durrësit.
Dhe për sa kohë që në kuzhinën e “Mediterran”-it do të ndizet zjarri i një dite të re, për sa kohë që një turist do të largohet me një buzëqeshje dhe një durrsak do ta përmendë me respekt emrin Tafa, kjo histori nuk do të ketë fund.
Sepse trashëgimia më e madhe nuk është ajo që lë në bankë, por ajo që lë në kujtesën e qytetit.
Familja Tafa i dha shije Durrësit. Dhe Durrësi, në këmbim, i dha pavdekësinë e respektit.
