TIRANË , 06 shtator 2026/Albania Express News/-Ela Tase është një nga emrat më të rëndësishëm në historinë e volejbollit shqiptar të femrave. Për më shumë se dy dekada, ajo ishte pjesë e Dinamos dhe Kombëtares shqiptare, duke fituar 16 tituj kampionë, 14 Kupa të Shqipërisë dhe duke u shpallur tri herë volejbollistja më e mirë e Ballkanit.
Kapitenia e Dinamos ishte pjesë e një prej brezave më të suksesshëm të sportit shqiptar në arenën ndërkombëtare. Me Kombëtaren, Tase fitoi medaljen e artë në Lojërat Mesdhetare të Latakias në vitin 1987, ndërsa me Dinamon përjetoi disa nga rezultatet më të mëdha të një klubi shqiptar në Europë, përfshirë vendin e tretë në Kupën e Kampioneve në vitin 1990.
Karriera e saj nuk u kufizua vetëm te parketi. Pas tërheqjes nga volejbolli në vitin 1995, Tase vijoi angazhimin në drejtimin sportiv dhe në vitet 2012–2013 ishte në krye të Komitetit Olimpik Kombëtar Shqiptar.
Një karrierë 22-vjeçare, e shoqëruar me trofe, medalje dhe rezultate historike, e vendos Ela Tasen mes figurave që kanë lënë gjurmë të veçanta në sportin shqiptar.
Nga një vajzë e re te Dinamo
Ela Tase ka lindur më 11 gusht 1958 në Tiranë. Kontakti i saj me volejbollin nisi në familje, ku edhe vëllai i saj, Leonard Tase, merrej me këtë sport.
Në rrëfimet e saj, Tase ka kujtuar se pas përfundimit të klasës së tetë iu përkushtua seriozisht volejbollit. Një rol të rëndësishëm në orientimin e saj drejt këtij sporti pati edhe mësuesja Fatbardha Sharufi, e cila dalloi te vajza e re karakteristikat fizike të përshtatshme për volejboll.
Për Tasen, stërvitja nuk ishte thjesht një detyrim. Ajo analizonte lojën e saj, kërkonte të kuptonte gabimet dhe punonte vazhdimisht për të përmirësuar nivelin teknik e fizik.
Ky përkushtim do ta shoqëronte gjatë gjithë karrierës.
Dinamo, skuadra që shkroi histori
Në vitin 1974, ende pa mbushur 16 vjeç, Ela Tase iu bashkua ekipit të parë të Dinamos, në kuadër të Spartakiadës së III-të Kombëtare.
Në vitet që pasuan, Dinamo do të shndërrohej në një prej skuadrave më të forta të volejbollit të femrave në Shqipëri dhe në një ekip që do të konkurronte denjësisht edhe në Europë.
Në formacionin e Dinamos luanin disa prej emrave më të njohur të volejbollit shqiptar, mes tyre Mimoza Ibrahimi, Emanuela Axhani, Eva Duni, Lulëzime Duka, Agi Babuli, Eva Kavaja, Silva Turdiu dhe Jorgjeta Qirici.
Në këtë skuadër, Ela Tase mori një rol gjithnjë e më të rëndësishëm. Ajo u shndërrua në një nga sulmueset kryesore dhe më pas në kapitenen e ekipit. Sipas burimeve historike, shiritin e kapitenes e mori më 21 prill 1979.
Me Tasen në formacion, Dinamo dominoi volejbollin shqiptar dhe nisi të fitonte gjithnjë e më shumë vëmendje edhe në arenën europiane.
16 tituj kampionë dhe 14 Kupa
Bilanci i Ela Tases në kompeticionet kombëtare është ndër më mbresëlënësit në historinë e sportit shqiptar.
Ajo fitoi 16 tituj kampionë të Shqipërisë dhe 14 Kupa të Shqipërisë.
Në 10 raste u përzgjodh ndër “10 sportistët më të mirë të vendit”, një tjetër tregues i rëndësisë që pati në sportin shqiptar.
Këto rezultate u arritën në një periudhë kur Dinamo ishte një nga skuadrat kryesore të volejbollit të femrave në Europë. Për Tasen dhe shoqet e saj të skuadrës, suksesi ishte rezultat i një pune të vazhdueshme, disipline të lartë dhe një përgatitjeje intensive.
Tri herë më e mira e Ballkanit
Paraqitjet me Kombëtaren e Shqipërisë e vendosën Ela Tasen edhe në qendër të volejbollit ballkanik.
Ajo u shpall tri herë volejbollistja më e mirë e Ballkanit. Për vitin e dytë të këtij vlerësimi ekziston një mospërputhje në disa burime, ku përmenden vitet 1979, 1982 dhe 1988, ndërsa materiale të tjera japin 1979, 1986 dhe 1988.
Megjithatë, fakti i pakontestueshëm është se Tase u vlerësua tri herë si volejbollistja më e mirë e Ballkanit.
Në vitin 1979, Shqipëria fitoi medaljen e bronztë në Kampionatin Ballkanik në Bukuresht, ndërsa Tase u shpall lojtare e turneut.
Ishte vetëm fillimi i një karriere ndërkombëtare që do të sillte rezultate edhe më të mëdha.
Shqipëria nga bronzi te titulli ballkanik
Gjatë viteve ’80, Kombëtarja shqiptare e femrave u konsolidua si një prej skuadrave më konkurruese të rajonit.
Në vitin 1988, Shqipëria fitoi medaljen e argjendtë në Kampionatin Ballkanik.
Dy vite më vonë, në vitin 1990, erdhi një prej rezultateve më të rëndësishme: Shqipëria u shpall kampione e Ballkanit në Bullgari.
Kuqezinjtë u përballën me disa prej skuadrave më të forta të rajonit, përfshirë Jugosllavinë, Bullgarinë, Rumaninë, Greqinë dhe Turqinë.
Ela Tase ishte një nga figurat kryesore të kësaj Kombëtareje.
Latakia 1987, triumfi i madh mesdhetar
Një nga momentet kulmore të karrierës së Ela Tases ishte pjesëmarrja në Lojërat e X-ta Mesdhetare, të zhvilluara në Latakia të Sirisë në vitin 1987.
Kombëtarja shqiptare zhvilloi një turne të jashtëzakonshëm, duke fituar të gjitha ndeshjet:
Shqipëri – Itali 3-1
Shqipëri – Turqi 3-0
Shqipëri – Greqi 3-1
Shqipëri – Liban 3-0
Shqipëri – Siri 3-0
Në pesë takime, Shqipëria humbi vetëm një set.
Në fund, kuqezinjtë u shpallën kampionë të Lojërave Mesdhetare 1987.
Ela Tase ishte kapitenia e skuadrës.
Në atë ekip bënin pjesë gjithashtu Emanuela Axhani, Agi Babuli, Eva Duni, Lulëzime Duka, Mimoza Dule, Mimoza Ibrahimi, Egla Miço, Ingrid Murzaku dhe Fausta Toska, ndërsa trajner ishte Kreshnik Tartari.
Medalja e artë në Latakia mbetet një nga sukseset më të mëdha të volejbollit shqiptar në arenën ndërkombëtare.
Dinamo në “Final Four” të Europës
Në të njëjtën periudhë, edhe Dinamo po shkruante historinë e saj në kupat europiane.
Në sezonin 1979-1980, skuadra shqiptare arriti në “Final Four” të Kupës së Kampioneve të Europës. Turneu u zhvillua në Jičín të Çekosllovakisë dhe Dinamo e mbylli garën në vendin e katërt.
Për një klub shqiptar, kjo ishte një arritje e jashtëzakonshme.
Dinamo do të rikthehej në fazat e avancuara të kompeticionit europian edhe në sezonin 1982-1983.
Por rezultati më i madh do të vinte disa vite më vonë.
1990, Dinamo e treta në Europë
Në sezonin 1989-1990, Dinamo realizoi një prej rezultateve më të mëdha të një klubi shqiptar në historinë e sporteve me dorë.
Skuadra shqiptare siguroi pjesëmarrjen në fazën finale të Kupës së Kampioneve, të zhvilluar në Forlì të Italisë.
Në grupin final ishin edhe Uralochka Sverdlovsk, një prej superfuqive të volejbollit sovjetik, Olimpia/Teodora Ravenna dhe Racing Paris.
Pas dy humbjeve, Dinamo fitoi 3-1 ndaj Racing Paris, duke siguruar medaljen e bronztë dhe vendin e tretë në Europë.
Ela Tase ishte pjesë e asaj skuadre historike.
Ky rezultat mbetet një prej pikave më të forta të historisë së volejbollit shqiptar në kompeticionet europiane.
Finalja që nuk u luajt
Një tjetër kapitull i veçantë i karrierës së Tases lidhet me sezonin 1986-1987.
Dinamo mori pjesë në Kupën e Kupave të Europës dhe zhvilloi një ecuri të jashtëzakonshme. Në gjashtë ndeshjet e para, skuadra shqiptare regjistroi gjashtë fitore, duke humbur vetëm një set.
Në rrugëtimin europian, Dinamo eliminoi Olympiakos Nicosia, Uni Lausanne dhe Mladost Zagreb.
Në fazën finale duhej të përballej me Kommunalnik Minsk, skuadrën sovjetike.
Por sfida nuk u zhvillua.
Për arsye politike, Dinamo vendosi të mos luante kundër skuadrës sovjetike dhe u tërhoq nga gara.
Kështu, një ekip që kishte kaluar me sukses disa raunde dhe ishte vetëm një hap larg një tjetër suksesi të madh europian, nuk pati mundësinë ta luante ndeshjen vendimtare.
Ky episod mbetet një prej rasteve më të veçanta të ndërthurjes së sportit me politikën në historinë e sportit shqiptar.
22 vite në parket
Ela Tase e mbylli karrierën aktive në vitin 1995, pas rreth 22 vitesh aktivitet.
Në vitin 1991, pas 18 vitesh me Dinamon, ajo u largua për herë të parë nga klubi dhe kampionati shqiptar, duke luajtur për Shkëndijën e Tetovës në Maqedoni.
Më pas u rikthye te Dinamo.
Në sezonin 1994-1995, në rikthimin e saj, Tase ndihmoi ekipin të fitonte sërish kampionatin dhe Kupën e Shqipërisë.
Një vit më pas, në 1995, erdhi fundi i karrierës si lojtare.
Por sporti do të vazhdonte të ishte pjesë e jetës së saj.
Nga kampione te drejtimi sportiv
Pas largimit nga parketi, Ela Tase u angazhua gjithnjë e më shumë në drejtimin dhe administrimin sportiv.
Një prej roleve më të rëndësishme të karrierës së saj jashtë parketit ishte ai në Komitetin Olimpik Kombëtar Shqiptar.
Në vitin 2011, pas dorëheqjes së presidentit Agim Fagu, Tase, e cila ishte zëvendëspresidente, mori kompetencat e drejtimit të KOKSH-it.
Periudha ishte e shoqëruar me debate mbi drejtimin, statutin dhe funksionimin e institucionit.
Sipas të dhënave të Olympedia, Ela Tase figuron si presidente e KOKSH-it në periudhën 2012–2013.
Kështu, rrugëtimi i saj kaloi nga kapitenia e Kombëtares në parket te drejtimi i institucionit më të lartë të lëvizjes olimpike shqiptare.
2013, largohet nga presidenca e KOKSH-it
Në shtator 2013, Komiteti Olimpik Kombëtar Shqiptar zgjodhi Viron Bezhanin si president të ri, me 48 vota, kundrejt 21 të Genc Bogës.
Ela Tase nuk u largua nga strukturat e KOKSH-it.
Ajo u zgjodh sërish në Komitetin Ekzekutiv, duke marrë 59 vota, më shumë se çdo kandidat tjetër për atë organ.
Edhe pas largimit nga presidenca, Tase vazhdoi të kishte rol në drejtimin e sportit shqiptar dhe u angazhua edhe në çështjet që lidhen me gratë dhe sportin.
“Mjeshtre e Merituar e Sportit” dhe “Nderi i Sportit Shqiptar”
Për kontributin e saj, Ela Tase u nderua me titullin “Mjeshtre e Merituar e Sportit” dhe më pas me titullin “Nderi i Sportit Shqiptar”.
Në vitin 1995, gazeta “Sporti Shqiptar” e përzgjodhi si volejbollisten më të madhe shqiptare të të gjitha kohërave.
Vlerësimet nuk lidhen vetëm me numrin e trofeve.
Ato lidhen edhe me ndikimin që pati Tase në një prej periudhave më të suksesshme të volejbollit shqiptar.
Ela Tase dhe Kreshnik Tartari
Në historinë e Dinamos së madhe, emri i Ela Tases lidhet ngushtë me atë të trajnerit Kreshnik Tartari.
Tartari ishte një prej figurave që ndërtoi skuadrën e fuqishme të Dinamos, ndërsa Tase u bë një nga lideret e saj në parket.
Disiplina, përgatitja, analiza e lojës dhe ambicia për të konkurruar në nivele të larta ishin pjesë e filozofisë që karakterizoi atë skuadër.
Në këtë strukturë, Tase nuk ishte vetëm një sulmuese e rëndësishme. Ajo ishte kapitenia dhe një prej figurave që mbante mbi vete përgjegjësinë e ekipit.
Një familje e lidhur me volejbollin
Lidhja e familjes Tase me volejbollin ishte e fortë.
Vëllai i saj, Leonard Tase, ishte trajner dhe drejtues i volejbollit. Për një periudhë, të dy ishin pjesë e së njëjtës histori sportive: Leonardi në rolin e trajnerit dhe drejtuesit, Ela në parket.
Ata ishin bashkë edhe në aktivitetet europiane të Dinamos.
Ela Tase ka edhe djalin, Fogerti, i lindur në vitin 1984.
Në rrëfimet e saj, ajo ka treguar për vështirësitë që sillte jeta sportive, udhëtimet dhe angazhimi i vazhdueshëm në stërvitje e kompeticione. Një pjesë të madhe të kujdesit për djalin e mori gjyshja.
Pas suksesit sportiv fshihej një jetë e shoqëruar me sakrifica dhe përkushtim familjar.
Një simbol i volejbollit shqiptar
Vitet ’70 dhe ’80 ishin një periudhë kur Shqipëria kishte kontakte të kufizuara me botën sportive ndërkombëtare.
Megjithatë, volejbolli i femrave ishte një nga disiplinat ku sportistët shqiptarë arrinin të konkurronin dhe të fitonin.
Dinamo përballej me klube të njohura europiane, ndërsa Kombëtarja luante kundër Jugosllavisë, Bullgarisë, Rumanisë, Greqisë, Turqisë, Italisë dhe skuadrave të tjera të forta.
Në Latakia, Shqipëria fitoi medaljen e artë mesdhetare.
Në Forlì, Dinamo fitoi medaljen e bronztë europiane.
Në Ballkan, Kombëtarja arriti deri te titulli kampion.
Në shumë prej këtyre momenteve historike ishte Ela Tase.
Trashëgimia e një kampioneje
Ela Tase ka theksuar në rrëfimet e saj se brezi i saj nuk e themeloi volejbollin shqiptar, por trashëgoi punën e vajzave që kishin vendosur “tullën e parë” dhe më pas e çoi sportin më lart.
Është një qasje që tregon edhe mënyrën se si ajo e sheh trashëgiminë sportive.
Sepse një karrierë me 16 tituj kampionë, 14 Kupa, medalje ndërkombëtare dhe një medalje të artë në Lojërat Mesdhetare do të mjaftonte për të ndërtuar një profil të jashtëzakonshëm.
Por Ela Tase la pas edhe diçka tjetër: një model të sportistes që e përfaqësoi Shqipërinë në nivele të larta dhe më pas vijoi kontributin në drejtimin sportiv.
Përtej trofeve
Historia e Ela Tases nuk matet vetëm me numrin e titujve.
Ajo ishte pjesë e Dinamos që arriti në “Final Four” të Europës. Ishte pjesë e skuadrës që fitoi medaljen e bronztë europiane në Forlì në vitin 1990. Ishte kapitenia e Kombëtares që fitoi Lojërat Mesdhetare në Latakia në vitin 1987. Ishte tri herë volejbollistja më e mirë e Ballkanit.
Dhe pas 22 vitesh në parket, ajo vazhdoi rrugëtimin në drejtimin sportiv, deri në presidencën e Komitetit Olimpik Kombëtar Shqiptar.
Kjo është arsyeja pse Ela Tase mbetet një nga figurat më të rëndësishme të volejbollit shqiptar.
Nga parketi te drejtimi sportiv, nga Dinamoja te Kombëtarja, nga titujt kombëtarë te podiumet ndërkombëtare – karriera e Ela Tases përfaqëson një nga kapitujt më të spikatur të sportit shqiptar.
Një emër që lidhet me një brez kampionesh, me Dinamon e madhe të volejbollit dhe me një periudhë kur Shqipëria, pavarësisht kufizimeve të kohës, arrinte të konkurronte dhe të fitonte përballë kundërshtarëve të fortë europianë.
Ela Tase nuk është vetëm pjesë e historisë së volejbollit shqiptar. Ajo është një nga emrat që e kanë shkruar atë histori.
