Nga Bujar Qesja
Në një qytet si Durrësi, ku deti flet po aq sa njerëzit dhe ku çdo rrugë mban një histori, futbolli nuk ka qenë thjesht lojë. Ka qenë mënyrë jetese. Ka qenë identitet.
Dhe në këtë identitet, një emër qëndron i qetë, pa zhurmë, por me peshë të madhe: Agim Likmeta.
Rruga e një brezi që bëri histori
Ai i përket atij brezi që nuk u rrit me luksin e kushteve moderne, por me pasionin e pastër. Në rrugicat pranë portit, në fusha pa vijëzime dhe me porta prej gurësh, nisi gjithçka.
Një top mjaftonte për të krijuar botë të tëra.
Në atë realitet, ku futbolli ishte më shumë ndjenjë sesa profesion, u formua karakteri i një mesfushori që nuk kërkoi kurrë protagonizëm, por që u bë themel i lojës.
Furra ku piqeshin talentet
Rruga drejt futbollit të organizuar nuk ishte e lehtë. Ishte një proces i gjatë prove dhe përkushtimi.
Nën drejtimin e trajnerëve si Filip Xhaj dhe më pas Nysret Shyti, talenti nuk mjaftonte – duhej disiplinë, durim dhe karakter.
Ky sistem nuk prodhonte vetëm lojtarë.
Formonte njerëz.
Dhe Agim Likmeta doli nga kjo “shkollë” me tri cilësi që do ta shoqëronin gjithë jetën:
- qetësi
- saktësi
- respekt për lojën
Kur mesfusha bëhet tru i ekipit
Me kalimin te “Lokomotiva” e Durrësi, loja mori dimension tjetër.
Nën drejtimin e emrave si Miço Papadhopulli, Refik Resmja dhe Skënder Jareci, futbolli nuk ishte më spontan – ishte strukturë, ide dhe organizim.
Në këtë mekanizëm, mesfusha ishte zemra.
Dhe aty, Agim Likmeta u kthye në:
- organizator të heshtur
- dirigjent të ritmit
- garant të ekuilibrit
Ai nuk binte në sy për spektakël.
Por loja kalonte përmes tij.
Brezi që i dha shpirt “Lokomotivës”
“Lokomotiva” nuk ishte thjesht skuadër. Ishte bashkësi karakteresh.
Mes emrave si Tut Leshteni, Fatmir Hima, Naim Dollaku apo Vladimir Ajazi, u krijua një ansambël që luante me shpirt, jo për famë.
Në këtë kolektiv:
- nuk kishte vend për ego
- kishte vend për besim
Dhe pikërisht në këtë filozofi, Likmeta u bë pika e lidhjes së skuadrës.
1975 – Finalja që mbeti në histori
Në karrierën e çdo sportisti ka momente që nuk harrohen kurrë.
Për Agim Likmetën, një prej tyre ishte finalja e Kupës së Shqipërisë 1975 ndaj Labinotit të Elbasani.
Nuk ishte vetëm një ndeshje.
Ishte:
- përballje karakteri
- peshë qyteti
- histori në ndërtim
Në atë fushë, nuk luhej vetëm për trofe.
Luhej për krenari.
Kur qetësia bëhet mënyrë jete
Ndryshe nga shumë të tjerë, Agim Likmeta nuk e ndërtoi figurën mbi zhurmë.
Ai ishte:
- i përmbajtur në fushë
- i matur jashtë saj
Qetësia e tij nuk ishte mungesë force.
Ishte kontroll.
Dhe pikërisht kjo e bëri të qëndrueshëm në kohë.
Nga fusha te emigrimi – një tjetër ndeshje
Fillimi i viteve ’80 solli largimin nga futbolli.
Por jeta kishte plane të tjera.
Në vitet ’90, si shumë shqiptarë, ai mori rrugën e emigrimit drejt Italisë, duke u vendosur në Novara.
Atje nisi një betejë tjetër:
- me gjuhën
- me realitetin e ri
- me sfidat e jetës
Por karakteri i formuar në sport nuk e tradhtoi.
Ai e përballoi gjithçka me të njëjtën qetësi që kishte në mesfushë.
Një mbrëmje që bashkoi jetën – 75 vite histori
Në një mbrëmje pranë detit, në “Teuta”, u festuan 75 vite jetë.
Nuk ishte thjesht përvjetor.
Ishte rikthim në kohë.
Në atë tavolinë:
- nuk ishin burra të moshuar
- ishin djemtë e dikurshëm
Kujtimet u kthyen në histori.
Heshtjet në emocione.
Dhe e qeshura në dëshmi që koha nuk e fshin shpirtin.
Kujtesa që nuk shuhet
Historia e Agim Likmetës nuk është histori statistikash.
Është histori ndikimi.
Ai nuk është thjesht ish-futbollist.
Është pjesë e kujtesës së një qyteti.
Sepse disa njerëz:
- nuk kërkojnë të jenë në qendër
- por mbeten në zemër
Fundi që nuk është fund
Në Durrësi, fëmijët vazhdojnë të luajnë me një top në rrugë.
Dhe në çdo top që rrotullohet, fshihet një histori e re.
Por mes tyre, gjithmonë do të ketë emra që lidhin të shkuarën me të tashmen.