Nga Bujar Qesja, Mjeshtër i Madh
VOSKOPOJË , 22 gusht 2026/Albania Express News/-Për Nexhip Bacellin, këtë burrë të qetë, të mençur e të matur, duket sikur sa herë nis të flasë për Voskopojën dhe njerëzit e saj, hap një arkiv të tërë kujtimesh.
Nga një prej këtyre bisedave më doli përpara një histori që nuk mund të mbetej vetëm në tavolinën e kafesë. Është një histori e vitit 2004, kur dy ministra të qeverisë Nano, në rrethana të ndryshme, u gjendën përballë të njëjtit njeri: Nexhip Bacellit.
Njëri ishte Prof. Dr. Et’hem Ruka, ministër i Mjedisit. Tjetri, Leonard Solis, ministër i Shëndetësisë dhe përfaqësues i PBDNJ-së në kabinetin Nano.Dy takime. Dy situata të ndryshme. Dy dyer të pushtetit. Në qendër të të dyjave, një njeri që nuk trokiti për veten, por për njerëzit.
Takimi me Et’hem Rukën
Ishte viti 2004 kur ministri i Mjedisit, Et’hem Ruka, vizitoi Voskopojën i shoqëruar nga biznesmeni i njohur korçar, Viktor Qylafi.Vizita kishte karakter njohës. Kisha, monumente, histori, trashëgimi dhe njerëz që i kanë dhënë Voskopojës emër ndër vite.
Në dalje të fshatit ndodhej lokali i Nexhip Bacellit. Viktor Qylafi e pa dhe i tha ministrit: Ky është Nexhip Bacelli, kryetari i komunës. Është kandiduar nga Partia Demokratike.
Ruka e pyeti:
Si është si njeri?Përgjigjja ishte e shkurtër:Shumë i mirë.
Ministri vendosi të ndalonte.Takimi nisi thjesht, me një kafe dhe një bisedë pa protokoll. Bacelli i foli për Voskopojën, për nevojat e banorëve dhe problemet e komunitetit.
Por ajo që mbetet më shumë nga ky takim është fakti se dy njerëz me bindje të ndryshme politike gjetën një gjuhë të përbashkët mbi atë që ishte më e rëndësishme: interesin e njerëzve.
Bacelli ishte kryetar komune dhe vinte nga e djathta. Ruka ishte ministër i një qeverie socialiste. Por përballë halleve të komunitetit, këto dallime u vendosën në plan të dytë.
Nga ajo kafe, sipas rrëfimit të Bacellit, lindi edhe një miqësi që vazhdon ndër vite.Një miqësi e ndërtuar mbi respektin njerëzor, jo mbi interesin politik.
Kur një fëmijë kishte nevojë për ndihmë
Historia e dytë lidhet sërish me vitin 2004 dhe me një tjetër ministër të kabinetit Nano, Leonard Solis.
Bacelli dhe Solis njiheshin prej kohësh dhe kishin pasur kontakte edhe në angazhime politike. Por marrëdhënia e tyre, sipas rrëfimit të Bacellit, ishte e ndërtuar mbi mirëkuptimin dhe respektin.
Këtë herë arsyeja e takimit ishte krejt tjetër.
Vajza vetëm një vjeçare e familjes së Thimi Samaras kishte lindur me probleme të rënda në zemër. Gjendja ishte serioze dhe fëmija kishte nevojë për trajtim jashtë vendit.
Familja kishte nevojë për ndihmë dhe koha ishte e pamjaftueshme.Nexhip Bacelli vendosi të trokiste në derën e ministrit.
Kur u takua me Solisin, nuk u mbështet te miqësia dhe nuk përdori tituj apo fjalë të mëdha. Sipas rrëfimit të tij, iu drejtua drejtpërdrejt:
Kam ardhur për ndihmë dhe nuk e di a do të më ndihmosh.Përgjigjja, sipas Bacellit, ishte po aq e drejtpërdrejtë:
Mirë bëre që erdhe dhe më the hallin që ke.Solis kontaktoi drejtuesit e QSUT-së dhe kërkoi që çështja të trajtohej me urgjencë, për të përcaktuar gjendjen shëndetësore dhe ndërhyrjen e nevojshme.
Sipas rrëfimit të Bacellit, ministri e ndoqi çështjen deri në fund.
Fëmija u dërgua për trajtim dhe ndërhyrja e kirurgëve grekë bëri të mundur shpëtimin e jetës së saj.
Dy ministra, një mësim
Kjo histori nuk ka nevojë për zbukurime.Një fëmijë kishte nevojë për ndihmë. Një njeri trokiti në një derë. Një ministër e dëgjoi dhe institucionet u vunë në lëvizje.
Në thelb, ky është thelbi i gjithë historisë.Jo posti. Jo dekoracioni politik. Jo përkatësia partiake.
Njeriu.
Nexhip Bacelli kishte krijuar marrëdhënie me njerëz të niveleve të ndryshme të politikës dhe administratës. Por, sipas historive që ai rrëfen, këto marrëdhënie nuk i ka parë si privilegj personal. I ka parë si mundësi për të ndihmuar komunitetin dhe njerëzit që i janë drejtuar për ndihmë.
Kjo është një diferencë e madhe.
Të njohësh një ministër nuk të bën domosdoshmërisht të madh. Por nëse një njohje e tillë përdoret për t’i ardhur në ndihmë një familjeje në nevojë, atëherë ajo marrëdhënie merr një tjetër kuptim.
Bëhet përgjegjësi.Përtej partiveEt’hem Ruka dhe Leonard Solis ishin pjesë e së njëjtës qeveri, por përfaqësonin profile dhe forca politike të ndryshme.
Në dy episode të veçanta u gjendën përballë të njëjtit njeri.
Në rastin e parë, një kryetar komune kërkonte bashkëpunim për komunitetin.Në rastin e dytë, kërkonte ndihmë për jetën e një fëmije.
Në të dyja rastet, politika nuk ishte pika e takimit.Ishte shërbimi ndaj njerëzve.Ndoshta pikërisht për këtë arsye këto dy episode kanë mbetur në kujtesën e Voskopojës.
Një tjetër portret i Nexhip Bacellit
Nexhip Bacelli nuk është vetëm ish-kryetari i komunës së Voskopojës apo biznesmeni që njihet prej vitesh në këtë zonë.
Është edhe njeriu që, sipas këtyre rrëfimeve, ka kuptuar se marrëdhëniet njerëzore marrin vlerë kur përdoren për të ndihmuar dikë tjetër.
Kjo është edhe arsyeja pse flitet për të si një njeri që ka ditur të krijojë ura, edhe kur politika ndërtonte mure.
Mund të jesh demokrat, socialist, përfaqësues i një partie apo i një tjetre. Mund të jesh ministër, kryetar komune, biznesmen apo qytetar i thjeshtë.
Por kur përballë teje është halli i një komuniteti apo jeta e një fëmije, politika duhet të bëjë një hap pas.
Dhe njerëzorja duhet të dalë përpara.Kafeja e sotme dhe kujtesa e djeshme
Sot, kur ulemi bashkë në mëngjes, nuk ka protokoll. Nuk ka ministra. Nuk ka kryetarë komunash. Nuk ka parti.
Jemi thjesht tre njerëz rreth një tavoline: unë, Ylli dhe Xhipja.
Gjashtë kilometrat e ecjes kanë mbetur pas. Përpara është kafeja dhe biseda vazhdon.Por, pasi kam dëgjuar këto histori, e shoh Nexhip Bacellin edhe ndryshe.
E shoh jo vetëm si burrin e qetë që kam përballë, por si një njeri që ka kuptuar diçka të rëndësishme në jetë:
Miqësitë nuk kanë vlerë vetëm kur të sjellin ty diçka. Vlera e tyre e vërtetë matet atëherë kur ti mund t’i përdorësh për t’i sjellë diçka dikujt tjetër.
Ndoshta kjo është arsyeja pse dy episode të vitit 2004 kanë mbetur kaq gjatë në kujtesën e Voskopojës.
Një takim me Et’hem Rukën.Një takim me Leonard Solisin.
Dy ministra.Dy histori.
Por në qendër të të dyjave, Nexhip Bacelli.
Një burrë që, sipas rrëfimit të tij, e kishte kuptuar se kur përballë teje është nevoja e njerëzve, bindjet politike nuk duhet të kthehen në pengesë.
Historitë më të mira nuk kanë nevojë të bërtasin për të qenë të mëdha.Mjafton të kenë brenda një njeri që trokiti, një tjetër që hapi derën dhe një jetë që priste të shpëtohej.
Këto janë disa nga historitë njerëzore të Nexhip Bacellit, i cili drejtoi për 12 vjet komunën e Voskopojës.
Dhe ndoshta pikërisht këtu qëndron edhe arsyeja pse fjala e tij në Voskopojë ka pasur dhe vazhdon të ketë peshë:
Po punove për njerëzit dhe u del për zot halleve të tyre, nuk harrohesh.Ky, mbi të gjitha, është misioni që Nexhip Bacelli ka zgjedhur t’i japë vetes.