Nga BUJAR QESJA
Mjeshtër i Madh
VOSKOPOJË ,09 gusht 2026/Albania Express News/-Takimi sot me ish presidentin Alfred Moisiu erdhi krejt papritur për mua këtë të dielë, në një çast të zakonshëm të ditës, dhe pikërisht për këtë arsye do të mbetet gjatë në kujtesën time.
Kisha ëndërruar prej kohësh të bëja një fotografi me këtë personalitet të jashtëzakonshëm që e ka nderuar Shqipërinë dhe na ka bërë të gjithëve të ndhehemi krenarë .E njihja figurën e tij prej dekadash. E kisha ndjekur në detyrat e shumta që kishte mbajtur në shtetin shqiptar dhe, natyrisht, gjatë pesë viteve të Presidencës.
Por një fotografi me një burrë shteti të këtyre përmasave nuk është diçka që mund ta organizosh gjithmonë sipas dëshirës. Ja që Voskopoja ma solli vetë rastin.
Ishte një nga ato çastet e bukura të qëndrimit tonë në këtë vend të bekuar.
Ndodhesha së bashku me Kostandinën dhe vëllain tim, Yllin, në masivin me pisha, në atë pjesë të Voskopojës që dikur lidhej me ish-kampin e punëtorëve të kohës së diktaturës.
Mes pemëve të larta, heshtjes, ajrit të pastër dhe gjelbërimit, gjithçka të dukej sikur ishte larguar nga zhurma e botës.
Papritur, pamë të afrohej një makinë.
Nga makina zbriti Alfred Moisiu.
Nuk ishte më figura institucionale që kishim parë në ekranet televizive. Nuk ishte Presidenti që hynte në sallat shtetërore, i rrethuar nga protokolli, rojet dhe ceremonitë.
Ishte një burrë i moshuar, por ende madhështor në qëndrimin e tij, me trup të drejtë, hap të ngadaltë e të sigurt. Me atë pamje që të kujton menjëherë një jetë të gjatë të kaluar në detyra, përgjegjësi dhe shërbim ndaj shtetit.
Më 1 dhjetor 2026 do të mbushë 97 vjeç. E megjithatë, ajo pamje e tij në mes të pishave të Voskopojës të bënte të mendoje për një lis të fortë: të ketë kaluar shumë dimra, të ketë përballuar shumë stuhi, por të qëndrojë ende në këmbë.
Me të ishte edhe zonja e nderuar Medime, me të cilën Moisiu jeton. Ishte e dukshme se kishin ardhur për të shijuar për disa orë qetësinë dhe ajrin e kësaj zone.
U ngritëm në këmbë për ta respektuar.
Por ndodhi diçka që nuk e prisnim.
Moisiu ndaloi. Na përshëndeti dhe na pyeti:
— Nga jeni? Si quheni?
Iu përgjigjëm. Kur i treguam mbiemrat, iu drejtua zonjës që e shoqëronte dhe tha me natyrshmëri se na njihte nga mbiemri, duke na lidhur me Krujën.
Në atë çast, distanca ndërmjet një ish-Presidenti të Republikës dhe tre njerëzve që po shijonin pishat e Voskopojës u zhduk.
Mbetëm thjesht njerëz që po takoheshim.
Dhe kjo ishte, ndoshta, gjëja më e bukur e gjithë takimit.
Cili është Alfred Moisiu?
Përpara se të bëhej President i Republikës, Alfred Moisiu kishte ndërtuar një karrierë të gjatë ushtarake dhe shtetërore.
U lind në Shkodër më 1 dhjetor 1929. Studioi inxhinieri ushtarake në Bashkimin Sovjetik dhe më pas u angazhua në Forcat e Armatosura shqiptare.
Ka qenë komandant, instruktor, drejtues në strukturat e mbrojtjes dhe zëvendësministër i Mbrojtjes. Në vitin 1991 u bë ministër i Mbrojtjes në Qeverinë Teknike, ndërsa më pas shërbeu si këshilltar dhe zëvendësministër për politikën e mbrojtjes.
Në vitin 1994 themeloi Shoqatën Shqiptare të Atlantikut. Ka mbajtur edhe titullin “Doktor i Shkencave Ushtarake”.
Më 24 qershor 2002 u zgjodh President i Republikës së Shqipërisë dhe e ushtroi këtë detyrë nga 24 korriku 2002 deri më 24 korrik 2007.
Ishte një moment i veçantë në historinë e pluralizmit shqiptar që një ushtarak me karrierë të gjatë të merrte përgjegjësinë e kreut të shtetit.
Në Presidencë, Moisiu u shfaq shpesh si një figurë që kërkonte të vendoste autoritetin e institucionit mbi konfliktet e ditës.
Ajo që na intereson më shumë te Moisiu, megjithatë, nuk është vetëm lista e funksioneve që ka mbajtur.
Është mënyra se si sillet sot me njerëzit.
Pasi u prezantuam, i kërkuam një fotografi.
Pranoi pa asnjë ngurrim.
E pyetëm edhe nëse i kishte bërë mirë Voskopoja.
Na pohoi se ndihej mirë.
Ishte një përgjigje e shkurtër, por për ne kishte rëndësi të veçantë.
Kishim dëgjuar se qëndrimi i tij në Voskopojë lidhej edhe me dëshirën për të përfituar nga qetësia, klima dhe ajri i pastër i zonës.
Dhe kur shikon një burrë afro 97-vjeçar, me një histori kaq të gjatë pas vetes, duke ecur mes pishave dhe duke të thënë se ndihet mirë, natyrshëm gëzohesh.
Mbase pishat nuk zgjidhin çdo problem të frymëmarrjes. Por qetësia, ajri i pastër, gjelbërimi, largimi nga zhurma dhe ritmi i ngadaltë i malit i japin trupit dhe mendjes një pushim që qyteti nuk ta fal gjithmonë.
Dhe Voskopoja këtë dhuratë e ka.
Për qëndrimin e Alfred Moisiut në Voskopojë kishim dëgjuar edhe nga një njeri që e njeh mirë këtë vend dhe njerëzit që vijnë këtu, Nexhip Bacelli, i njohur për mikpritjen dhe lidhjen e tij të veçantë me Voskopojën.
Në hotelin Bacelli, ku Moisiu kishte qëndruar për 17 ditë, përshtypjet për të kishin qenë të shkëlqyera.
Nexhipi na kishte folur për thjeshtësinë e ish-Presidentit, komunikimin e drejtpërdrejtë dhe mënyrën pa ceremoni me të cilën ai sillej me njerëzit.
Ajo që pamë vetë në pyllin me pisha ishte një vazhdim i asaj që kishim dëgjuar.
Nuk kishte nevojë për protokoll.Nuk kishte nevojë për distancë.
Nuk kishte nevojë që askush t’i thoshte:
“Ky është ish-Presidenti i Republikës.”
I thashë gjeneralit diçka që më erdhi natyrshëm në atë çast.
I tregova se kemi vite që vijmë në Voskopojë dhe se rrallë, ose pothuajse kurrë, kemi parë një kuadër të përmasave të tij të qëndrojë kaq natyrshëm mes njerëzve.
Sepse këtu nuk e pamë në një tribunë.
Nuk e pamë në një ceremoni.
Nuk e pamë në një sallë me flamuj.
E pamë me veshje krejt të thjeshtë, duke ecur ngadalë nëpër pisha.
Dhe kjo, për ne, ishte një nga pamjet më domethënëse të atij takimi.
Shpesh në Shqipëri flasim për pushtetin, privilegjet, funksionet, zyrat dhe luksin që i rrethon njerëzit kur ngjiten në majat e shtetit.
Por ekziston edhe një mënyrë tjetër për ta matur madhësinë e një njeriu:
Shikoje si sillet kur nuk ka më nevojë të tregojë se kush është.
Kur një ish-President ndalon përpara disa qytetarëve të zakonshëm, u shtrëngon dorën, i pyet nga janë, si quhen dhe pranon me kënaqësi të fotografohet me ta, atëherë funksioni ka mbetur pas.
Ka mbetur njeriu.
Pikërisht aty fillon madhështia e vërtetë.
Në foto jemi katër veta: unë, Kostandina, vëllai Ylli dhe ish-Presidenti Alfred Moisiu.Në sfond janë pishat madhështore të Voskopojës.
Fotografinë e bëri Sajmiri, shoqëruesi i Moisiut, i cili na e la këtë kujtim.
E shikoj fotografinë jo vetëm si një pamje me një ish-President. E shikoj edhe si një dokument të vogël njerëzor.
Në të janë bashkuar disa botë.
Është aty historia e një gjenerali dhe burri shteti.
Është aty historia e një ish-Presidenti që drejtoi Shqipërinë për pesë vjet.
Është aty Voskopoja, me pishat, qetësinë dhe ajrin e saj.
Dhe jemi ne, njerëzit e zakonshëm, që patëm fatin ta takonim krejt rastësisht.
Kjo është ajo që e bën një fotografi të vlefshme.
Jo vetëm fytyrat që janë brenda saj, por historia që ajo fotografi do të tregojë edhe kur ne të mos jemi më aty për ta treguar.
Më bëri përshtypje një paradoks i bukur.
Alfred Moisiu ka kaluar pjesë të rëndësishme të jetës në zyrat ku merreshin vendime për fatet e shtetit.
Kishte qenë ushtarak.
Kishte qenë drejtues i lartë.Kishte qenë ministër i Mbrojtjes, këshilltar, zëvendësministër dhe President i Republikës.
Një karrierë e gjatë që mund ta mbajë një njeri larg jetës së zakonshme.
Por në Voskopojë e gjetëm aty ku, ndoshta, është më e bukur të gjendet një burrë shteti në moshën e tij: në natyrë, mes njerëzve, duke ecur në heshtje nën pisha.
Pa zhurmë.
Pa ceremoni.
Pa luks.
Vetëm me dinjitetin e moshës, me kujtesën e një jete të gjatë dhe me një komunikim të drejtpërdrejtë.
Kjo është një pamje që të bën të mendosh.
Sepse Shqipëria ka nevojë jo vetëm për njerëz që dinë të marrin poste, por edhe për njerëz që dinë të ruajnë dinjitetin pasi postet mbarojnë.
Kjo është një vlerë që nuk shkruhet në asnjë dekret presidencial.
U ndamë me Alfred Moisiun aty, mes pishave.
Ai vazhdoi rrugën e tij.
Ne vazhduam tonën.
Por pas nesh mbeti fotografia.
Dhe bashkë me të, një ndjesi e veçantë.
Kam njohur në jetën time shumë njerëz. Kam takuar figura publike, politikanë, intelektualë, artistë e njerëz të njohur.
Por ka takime që nuk maten me rëndësinë e personit që ke përballë.
Maten me mënyrën se si të bëjnë të ndihesh.
Takimi me Alfred Moisiun më la pikërisht këtë ndjesi.
Një burrë që ka qenë në majat e shtetit, por që në një pasdite vere në Voskopojë sillej si një qytetar i zakonshëm.
Kjo është një nga provat më të bukura të karakterit.
Sepse pushteti të tregon se çfarë posti ke.
Koha të tregon se çfarë njeriu je.
Dhe kur një burrë 96-vjeçar, me një jetë të tërë pas shpine, ndalet përpara teje, të pyet kush je, nga vjen, të buzëqesh dhe pranon të fotografohet me ty, atëherë kupton se disa njerëz nuk kanë nevojë të mbahen mend vetëm për detyrat që kanë kryer.
Mund të mbahen mend edhe për mënyrën se si i kanë trajtuar njerëzit.
Në atë cep të Voskopojës, nën pishat që dukeshin sikur ruanin heshtjen e malit, ne nuk takuam vetëm ish-Presidentin e Shqipërisë.Takuan njeriun që historia e kishte vendosur në majat e shtetit, ndërsa thjeshtësia e kishte kthyer përsëri mes njerëzve.
Fotografia e Sajmirit do të mbetet aty si dëshmitare.
Katër njerëz, një ish-President, një pyll me pisha dhe një çast i papërsëritshëm.
Një çast që nuk e kërkuam dot me protokoll.
Na e dha Voskopoja.