Në rubrikën “Mirënjohje dhe Fisnikëri”, gazetarja Anila Sula Ahmataj sjell në vëmendje një figurë të rrallë të humanizmit dhe përkushtimit: Memo Boci, një mjek që jetën e ktheu në mision për njerëzit.
I lindur dhe rritur në fshatin Vërmik, ai u formua në një familje me vlera të forta morale. Prindërit e tij, njerëz të thjeshtë por me dinjitet, i ngulitën që herët ndershmërinë, përkushtimin dhe dashurinë për të tjerët. Babai i tij, Maze Boci, njihej si një figurë e respektuar në komunitet, duke lënë gjurmë të thella në formimin e karakterit të të birit.
Rruga e Doktor Memo Boci në mjekësi nuk ishte thjesht profesion, por një thirrje e brendshme. Ai e pa çdo pacient si një përgjegjësi personale dhe çdo jetë si një amanet për t’u mbrojtur. Me përkushtim të rrallë dhe profesionalizëm të palëkundur, ai ndërtoi një figurë që sot kujtohet me respekt të thellë.
Në rrëfimin personal të gazetares, ai shfaqet jo vetëm si mjek, por edhe si njeri që jepte forcë dhe shpresë. Një aksident i rëndë në fëmijërinë e saj u kthye në një moment prove, ku Doktor Memo Boci ishte pranë familjes, duke dhënë jo vetëm kujdes mjekësor, por edhe mbështetje morale. Ky episod mbetet dëshmi e një përkushtimi të pastër dhe të rrallë njerëzor.
Kontributi i tij në komunitet ishte i jashtëzakonshëm, veçanërisht në një nga betejat më të vështira shoqërore dhe shëndetësore: luftën kundër HIV/AIDS. Në një kohë kur kjo sëmundje shoqërohej me frikë dhe paragjykime, ai doli në vijën e parë, jo vetëm si mjek, por si zë ndërgjegjësimi. Përmes punës së tij, ai ndihmoi në edukimin e shoqërisë, në luftën kundër stigmës dhe në trajtimin me dinjitet të pacientëve.
Doktor Memo Boci nuk kërkoi kurrë lavdi apo vëmendje. Ai punoi në heshtje, duke ndërtuar një emër që sot jeton në mirënjohjen e njerëzve dhe në kujtimet e familjeve që ai preku me humanizmin e tij.
Ndarja e tij nga jeta në vitin 2020 la një boshllëk të madh për familjen dhe komunitetin, por figura të tilla nuk zhduken kurrë. Ato mbeten në çdo histori, në çdo jetë të prekur dhe në çdo vlerë të trashëguar.
Sepse, siç shprehet edhe kjo rubrikë, disa njerëz nuk janë thjesht pjesë e jetës , ata bëhen pjesë e përjetësisë.