Elbasani duket se ka gjetur “armikun e padukshëm” në arbitra dhe nuk ka tjetër mënyrë ta shpjegosh. Në kampionat, penalltitë e dyshimta kundër tyre janë bërë pothuajse ritual: për të veçuar nga dy gabime me Egnatian, te vendimi i diskutueshëm që u dha në favor të Egnatias dhe më pas u shndërrua në një keqinterpretim të rregullores në një tjetër penallti në Rrogozhinë. Duket se çdo ndeshje ku Elbasani hyn në fushë, balanca e drejtësisë ka tendencë të “rritet në favor të tjetrit”. Dhe ndodh pikërisht në momentet më vendimtare të sezonit, kur çdo pikë dhe çdo penallti mund të përcaktojë renditjen finale.
Në Kupë, situata është edhe më dramatike. Penalltia ndaj Partizanit që nisi jashtë zone nuk është thjesht një gabim arbitri, është një goditje e drejtpërdrejtë që mund të vendosë kualifikimin e Elbasanit. Në kulmin e sezonit, kur çdo detaj ka rëndësi, një vendim i tillë nuk duket më si rastësi, duket si një “art i sofistikuar” për të prishur sezonin.
Kjo gjithashtu ngre pyetje më të thella: kush ka interes që Elbasani të dëmtohet në këtë mënyrë? Kush po ndërhyn në balancat e kampionatit dhe Kupës, duke krijuar një fushë ku nuk ka vend për meritë, por vetëm për gabime të përsëritura dhe interpretim të dyshimtë rregulloresh? Ironikisht, ndërsa skuadra lufton për çdo pikë dhe për çdo kualifikim, duket se dikush tjetër po lëviz linjat në heshtje, duke e bërë sfidën për drejtësi më të vështirë se çdo ndeshje në fushë.
Në fund, Elbasani nuk po humb vetëm ndeshje, po humb besimin se futbolli shqiptar mund të jetë i drejtë. Për lojtarët, stafit dhe tifozët, kjo është tragjike dhe ironike njëkohësisht: sa më shumë që përpiqen për drejtësi, aq më shumë duket se dikush tjetër po siguron që baraspesha të mbetet kundër tyre. Dhe ndërsa kampionati dhe Kupë shkojnë drejt kulmit, pyetja mbetet: kush po luan lojën jashtë fushës dhe për çfarë arsye?