Nga Erion Sqapi
Në dy ndeshje, Vllaznia ka marrë dy barazime. Fillimisht 2–2 me Skënderbeun, në një ndeshje ku skuadra udhëhiqte 2–0 dhe nuk arriti ta menaxhonte avantazhin. Më pas 1–1 në Elbasan, një ndeshje që për fat të keq u shoqërua edhe me një incident të rëndë pas përfundimit të saj.
Dhe pyetja që duhet bërë është e thjeshtë:
A është vërtet problemi gjithmonë arbitri, sistemi dhe “mafia”, apo ndoshta duhet parë edhe ajo që ndodh brenda vetë klubit?
Kur je 2–0 përpara dhe ndeshja përfundon 2–2, nuk mund të fillosh menjëherë duke kërkuar fajtorë jashtë klubit. Pyetjet e para duhet t’i bëhen stafit teknik dhe ekipit:
Pse nuk u menaxhua rezultati?
Pse u lejua kundërshtari të rikthehej?
Çfarë ndodhi me ekipin pas avantazhit 2–0?
A ishin të duhura zgjedhjet dhe reagimet nga pankina?
Këto janë pyetjet që një President duhet t’ua drejtojë njerëzve të tij.
Por në Elbasan, pas barazimit 1–1, në vend të qetësisë dhe reflektimit, situata shkoi në një drejtim krejtësisht të papranueshëm. Goditja ndaj një zyrtari të ndeshjes nuk mund të justifikohet në asnjë mënyrë.
As me rezultatin.
As me emocionet.
As me vendimet e arbitrave.
Dhe aq më pak me akuzat për “mafie”.
Kur mban postin e Presidentit të një klubi, ke më shumë përgjegjësi se kushdo tjetër për të ruajtur qetësinë. Nuk je tifoz në tribunë. Je drejtues. Je përfaqësues i një institucioni. Duhet të jesh shembull.
Çfarë mesazhi u jepet lojtarëve, tifozëve dhe fëmijëve që ndjekin futbollin, kur një drejtues humb kontrollin dhe kalon në dhunë?
Futbolli nuk mund të kërkojë respekt për drejtuesit e tij, ndërkohë që vetë drejtuesit nuk respektojnë zyrtarët e ndeshjes.
Dhe pastaj të flitet për “mafie në futboll” në Elbasan?
Le të jemi seriozë.
Elbasani, në rreth pesë vite, ka ndërtuar një strukturë futbollistike dhe ka rikthyer futbollin konkurrues në qytet. Një projekt që është ngritur hap pas hapi dhe që ka arritur rezultate të rëndësishme.
Nëse ka probleme në futbollin shqiptar, ato duhen diskutuar. FSHF nuk duhet të jetë mbi kritikën. As arbitrat nuk duhet të jenë mbi kritikën. Çdo gabim duhet të analizohet dhe çdo institucion duhet të përmirësohet.
Por kritika duhet të bazohet në fakte, prova dhe argumente, jo në akuza të përgjithshme sa herë që rezultati nuk të shkon për shtat.
Përkundrazi, unë besoj se në këtë rast duhet të mbështetet FSHF-ja dhe autoriteti i saj për të mbrojtur rregullat, integritetin e garës dhe mbi të gjitha sigurinë e arbitrave dhe zyrtarëve të ndeshjes.
Askush nuk duhet të ndihet mbi rregulloren.
As lojtari.
As trajneri.
As presidenti.
Asnjë emër dhe asnjë klub.
Dhe nëse është ushtruar dhunë ndaj një zyrtari të ndeshjes, çështja duhet të trajtohet seriozisht dhe me përgjegjësi.
Por edhe FSHF-ja duhet të vazhdojë të punojë për përmirësimin e sistemit:
– më shumë transparencë në vendimmarrje;
– më shumë mbrojtje dhe profesionalizim për arbitrimin;
– reagim të qartë ndaj dhunës dhe intimidimit;
– përgjegjësi të barabartë për të gjithë;
– dhe komunikim më të mirë kur lindin situata që krijojnë polemika.
Nuk mund të kërkosh respekt për klubin tënd, ndërkohë që nuk respekton njerëzit që janë pjesë e garës. Nuk mund të flasësh për drejtësi, ndërkohë që i përgjigjesh një rezultati me dhunë.
Vllaznia është një emër i madh i futbollit shqiptar dhe pikërisht për këtë arsye standardi për drejtuesit e saj duhet të jetë edhe më i lartë.
Pas një 2–2 kur ishe 2–0 avantazh, kërko përgjigje nga stafi yt.
Pas një 1–1 në Elbasan, analizo ndeshjen.
Por mos kërko përgjigjen te dhuna.
Sepse problemi i futbollit shqiptar nuk zgjidhet duke shpikur gjithmonë një armik.
Zgjidhet duke pranuar gabimet, duke kërkuar përgjegjësi dhe duke respektuar rregullat.
Më pak akuza.
Më pak alibi.
Më pak dhunë.
Më shumë futboll. Më shumë përgjegjësi. Më shumë respekt.
Dhe mbi të gjitha: mbështetje për rregullat, institucionet dhe FSHF në mbrojtje të integritetit të futbollit shqiptar.