ITALI ,18 maj 2026/Albania Express News/Kur nga autobusi i hapur më në fund u shfaq “Madunina” (Statuja e Shën Mërisë në majë të katedrales) nata kishte rënë prej kohësh. E megjithatë, festa në stadium kishte nisur plot njëmbëdhjetë orë më parë: siç duket, koha fluturoi me shpejtësi, ashtu si zikaltrit në klasifikim.
Punën më të vështirë në qytet e kishte Patrizio, një romak i vërtetë që jeton prej vitesh në Milano. Ai është një shofer i mësuar me manovrat e vështira rreth stadiumeve të gjysmës së Europës. Ishte pikërisht Patrizio ai që drejtoi autobusin e hapur të kampionëve të Italisë në këtë udhëtim plot emocione nga San Siro deri në Duomo, i rrethuar nga të paktën 400 mijë interistë në delir që shtynin në çdo centimetër rruge.
Patrizio e çoi anijen në port pa asnjë incident pak para orës 23:30, mes fishekzjarrëve të pafundëm. Dhe nuk ishte aspak e lehtë, sepse një popull i tërë e shoqëroi skuadrën në këtë ekstazë kolektive: Patrizio pa njerëz të guximshëm të varur nëpër mure, të tjerë të ngjitur nëpër pemë e disa të tjerë sipër stacioneve të tramvajit. Kishte nga ata që tentonin të kapërcenin kordonët e sigurisë dhe të tjerë që përdornin šallet e pankartat si hobe. Shumë prej tyre i hidhnin Lautaros dhe Chivut syzet e tyre të diellit, duke ndjekur modën e re të festimit të prezantuar nga Marcus Thuram.
Në këtë deklaratë të paimasë dashurie dallohej Interi në formën e tij më të pastër: një shkrirje totale mes skuadrës dhe tifozëve. Dy trofetë e rinj, kupa e kampionatit (Scudetto) dhe Kupa e Italisë, të shfaqur si diçka e shenjtë nga lartësia e autobusit, simbolizonin thjesht një rilindje kolektive dhe shëronin plagët e sezonit të kaluar.
Edhe pse festa zgjati me orë të tëra, mes podpëshkimeve dhe ironive ndaj Contes e “Djallit” (Milanit), mes koreve, birrave dhe kërcimeve, askush nuk shfaqi as shenjën më të vogël të lodhjes. Përkundrazi, festa vazhdoi në “Terrazza 21”, një numër fatsjellës për këto kohë, nga ku kampionët u shfaqën sërish me dy kupat. Ishte pikërisht Calhanoglu ai që nisi korin kundër Milanit, “Kush nuk kërcen është kuqezi”, ndërsa Dimarco dhe Lautaro e ndihmuan me pjesën tjetër të thirrjeve — jo të gjitha dashamirëse — drejtuar kushërinjve të qytetit.
Spektakli i Madh në San Siro
Përpara paradës së shumëpritur, tifozët e shijuan festën edhe brenda në San Siro. Fillimisht, ata ndoqën një shfaqje me të ftuar të famshëm të rrethit zikaltër (nga Luca Ravenna te Fabio De Luigi, e deri te kampionë sporti si Arianna Fontana, Fabio Fognini dhe Alessandro Michieletto). Më pas erdhi radha e koreografisë madhështore të shtrirë në tre katet e stadiumit me temën “Double” (Dopjeta), si dhe një minutë heshtje për Evaristo Beccalossi-n.
Shumë prej tyre kishin lot në sy, përfshirë Thuram-in, i cili shpesh ulej pranë “Becca-s” në një restorant të vogël në zonën e San Siros. Sa shumë do të argëtohej numri 10 romantik përmbi atë autobus ku të gjithë kërcenin të lumtur!
Ashtu si gjatë gjithë vitit, rreshtin e parë në autobus e udhëhiqte Cristian Chivu: dy kupat shkëlqenin në duart e tij dhe të gjithë i puthnin me radhë. Në të djathtë të tij qëndronte zëvendëskapiteni Barella, i shpejtë për të kapur flamurin e Sardenjës të hedhur nga tifozët, dhe kapiteni Lautaro, i mbështjellë me flamurin argjentinas. Kishte qenë pikërisht “Demi” (Lautaro) ai që ngriti në qiellin e Milanos trofeun e radhës, atë të kampionatit, të dorëzuar pas ndeshjes nga presidenti i Ligës, Simonelli, krahas presidentit të klubit, Beppe Marotta.
Nga të ngriturit e shpeshtë të kupave, Lautaro tashmë ka vënë muskuj, por përshtypja është se ky “stërvitje” do të vazhdojë edhe në vitet e ardhshme. Të paktën këtë dëshiron pronësia dhe drejtuesit, të cilët janë gati për projekte të reja, të rreshtuar krah për krah si oplitë (luftëtarë) në barin e stadiumit Meazza. Aty ishin drejtori sportiv Piero Ausilio me zëvendësin e tij Dario Baccin, zëvendëspresidenti Javier Zanetti dhe, mbi të gjitha, përfaqësuesit e fondit Oaktree: Alejandro Cano dhe Kathrene Ralph. Këta të fundit, sa prezentë në zyrat e klubit aq edhe diskretë në publik (ndryshe nga kolegët e tjerë në qytet), u mjaftuan me një foto në grup, ndërsa Steven Zhang dërgonte urimet e tij nga Kina përmes rrjeteve sociale.