Nga Bujar Qesja ,“Mjeshtër i Madh”
DURRËS ,06 gusht 2026/Albania Express News/-Ka njerëz që nuk njihen vetëm nga emri. Ata njihen nga gjurmët që lënë në zemrat e të tjerëve. Janë si lisat e vjetër, që nuk krenohen me hijen që japin, por vazhdojnë të mbrojnë këdo që ulet pranë tyre. Janë si burimet e malit, që rrjedhin pa zhurmë, por shuajnë etjen e kujtdo. Një çift i tillë janë Donika dhe Rifat Muço.
Në një pasdite të qetë gushti, së bashku me bashkëshorten time, Kostandinën, dhe vëllanë, Yllin, trokitëm në derën e vilës së tyre në Voskopojë. Nuk ishte një vizitë e zakonshme. Ishte hyrja në një shtëpi ku mikpritja nuk është thjesht zakon, por mënyrë jetese. Në atë oborr, të mbushur me ajrin e pastër të maleve, aromën e pishave dhe qetësinë që vetëm Voskopoja di të falë, gjetëm dy njerëz për të cilët fisnikëria nuk është veshje, por natyrë.
Edhe pse jetojnë pranë vajzës së tyre në Itali, tre muajt e verës i kalojnë në këtë vilë, e cila është bërë tashmë një copëz e Durrësit në zemër të Korçës.
Donika, zonja që e mat pasurinë me të mirat që u bën njerëzve
Më 3 gusht 2026, Donika Muço, me mbiemrin e vajzërisë Bejko, festoi 80-vjetorin e lindjes. Vajza e kuadrit të njohur të Policisë së Shtetit, Sabri Bejko, i njohur në vendlindje edhe me mbiemrin Sevrani, Donika mbart fisnikërinë e familjes dhe edukatën e një brezi që besonte se nderi fitohej me punë.
Studimet e larta i kreu për Kimi Industriale. E gjithë jeta e saj profesionale lidhet me industrinë plastike shqiptare. Kaloi çdo hallkë të punës, jo duke kërkuar privilegje, por duke fituar respekt. Specializimi në Kinë i hapi horizonte të reja dhe më pas iu besua drejtimi i Fabrikës së Plastikës në Durrës.
Ishte drejtoreshë, por para së gjithash ishte njeri. Këtë e dëshmojnë qindra ish-punëtorë, të cilët edhe sot e kujtojnë me mall. Ata nuk flasin vetëm për disiplinën dhe profesionalizmin e saj, por edhe për buzëqeshjen, drejtësinë, fjalën e mirë dhe derën që nuk u mbyll kurrë për askënd.
Donika ka një cilësi që nuk mësohet në universitete: di të dëgjojë. Dhe kush di të dëgjojë hallet e njerëzve, fiton përgjithmonë zemrat e tyre.
Edhe sot, në moshën 80-vjeçare, ajo mbetet po aq energjike. Nëse dikush ka nevojë për ndihmë, Donika është ndër të parat që shtrin dorën. Nuk pyet sa lodhje do t’i kushtojë. Jep nga vetja pa kursim, sepse kështu është formuar si njeri.
Prandaj njerëzit e duan. Prandaj e respektojnë. Prandaj emri i saj përmendet gjithmonë me mirënjohje.
Vila e saj në Voskopojë është kthyer prej vitesh në një strehë të ngrohtë për shumë durrsakë. Sa e sa miq kanë kaluar ditë pushimi aty, duke gjetur jo vetëm një dhomë ku të flenë, por një familje që i pret me zemër.
Në 80-vjetorin e saj, urimet nuk kishin fund. Ishin urime nga ish-punonjës, kolegë, miq e dashamirës. Nuk ishte thjesht një ditëlindje, por një festë mirënjohjeje për një jetë të jetuar me dinjitet.
Kur na shërbeu një pije të përgatitur me boronicë mali, dukej sikur në atë gotë kishte hedhur jo vetëm shijen e frutit, por edhe ëmbëlsinë e shpirtit të saj.
Rifat Muço, burri që e ndërtoi jetën mbi dijen, punën dhe ndershmërinë
Përkrah Donikës qëndron një tjetër figurë e respektuar: Rifat Muço. Një zotëri në kuptimin më të plotë të fjalës.
Me origjinë nga Frashëri i Përmetit, ai vjen nga një familje me tradita të spikatura. Është djali i Remzi Muços. Familja kishte nëntë fëmijë dhe fati bëri që Rifati të rritej në familjen e xhaxhait të tij, Zihni Muço, një personalitet shumë i njohur.
Në atë familje u rrit mes kulturës, disiplinës dhe dashurisë për dijen. Aty u formuan edhe emra të respektuar si sizmologu dhe shkrimtari Betim Muço, si edhe Jeta Muço, farmaciste e përkushtuar dhe bashkëshortja e kirurgut të shquar Miri Hoti.
I nxitur nga xhaxhai, Rifati erdhi në Durrës që në moshë të re. Shkollën shtatëvjeçare e kreu në shkollën “10 Korriku”, nën drejtimin e Fadil Bardhit. Arsimin e mesëm e vazhdoi në degën e mercologjisë, ndërsa më pas kreu studimet e larta për Ekonomi-Financë.
Fillimisht u emërua në Ndërmarrjen Tregtare të Shitblerjes në Lezhë, ku për afro dhjetë vjet dëshmoi aftësi të spikatura profesionale. Rezultatet e arritura bënë që të thirrej në Ministrinë e Financave, kur ministër ishte Aleks Verli, ku shërbeu për disa vite.
Më pas erdhi një vendim që lidhej jo vetëm me detyrën, por edhe me familjen. Me porosi të kryeministrit të kohës, Adil Çarçani, Rifati u rikthye në Durrës për të qenë pranë prindërve të moshuar. Atje u emërua kryerevizor në Komitetin Ekzekutiv të Këshillit Popullor të Rrethit dhe më pas ngjiti shkallët e karrierës falë dijes, përkushtimit dhe ndershmërisë.
Studimet nuk i ndërpreu kurrë. Puna nuk e largoi nga librat. Pikërisht për këtë arsye fitoi titullin Doktor i Shkencave Ekonomike-Financiare, duke u bërë një nga figurat më të respektuara të kësaj fushe.
Karrierën e mbylli si shef finance në Prefekturën e Durrësit. Sot ka hyrë në vitin e 86-të të jetës, por mençuria, qetësia dhe eleganca mbeten të pandryshuara.
Flet pak. Mendon gjatë. Dhe gjithmonë lë pas fjalë që vlejnë më shumë se një fjalim.
Donika dhe Rifat Muço, një çift që nderon qytetin dhe malin
Nëse Durrësi është deti që nuk pushon së valëzuari, Voskopoja është mali që flet me heshtjen e tij. Donika dhe Rifati i bashkojnë të dyja këto botë. Kanë gjallërinë e detit dhe qetësinë e malit. Kanë ngrohtësinë e diellit të Adriatikut dhe freskinë e pishave të Voskopojës.
Prandaj respektohen kudo. Në Durrës, për jetën e tyre të ndershme. Në Voskopojë, për mirësinë dhe qytetarinë që kanë sjellë. Nuk kanë ndërtuar vetëm një vilë. Kanë ndërtuar edhe një vatër miqësie.
Një derë që nuk mbyllet kurrë. Një sofër ku çdo mysafir ndihet pjesë e familjes.
Pasuria që nuk matet me para
Në jetë ka njerëz që lënë pas pallate. Ka të tjerë që lënë pas poste. Por më të rrallët janë ata që lënë pas kujtime të bukura.
Donika dhe Rifat Muço i përkasin pikërisht kësaj kategorie të rrallë njerëzish. Ata kanë fituar atë që nuk blihet me asnjë pasuri: respektin e njerëzve.
Teksa largoheshim nga vila e tyre në Voskopojë, mendova se malet e ruajnë gjelbërimin sepse ushqehen nga burimet, ndërsa shoqëria mbetet e shëndetshme sepse ka njerëz si Donika dhe Rifat Muço.
Ata janë si dy drita që nuk verbojnë askënd, por ndriçojnë rrugën e të tjerëve. Dhe kjo është gjithkohësia më e bukur që mund të fitojë njeriu.