Nga Universiteti i Arteve te auditorët e Gazetarisë në Elbasan, nga violina te kamera, nga makeup-i dhe moda te komunikimi me publikun. Egi Balliu rrëfen ekskluzivisht për Albania Express News zgjedhjet që kanë shënuar rrugëtimin e saj, sfidat e ndryshimit, ambiciet profesionale dhe ëndrrën për të ndërtuar një identitet të veçantë në botën e medias.
Nga Albania Express News
Shumica e njerëzve e zbulojnë rrugën e tyre që në hapat e parë të jetës, por ka edhe të tjerë që kanë guximin të eksplorojnë, të provojnë, të ndryshojnë drejtim dhe të kërkojnë vazhdimisht vendin ku ndihen më të realizuar. Egi Balliu duket se i përket pikërisht kësaj kategorie.
E re në moshë, por me disa përvoja të rëndësishme në botën e artit, muzikës, bukurisë dhe komunikimit publik, Egi ka vendosur të hapë një kapitull të ri në jetën e saj: gazetarinë. Një zgjedhje që nuk erdhi rastësisht, por pas një periudhe reflektimi, dilemash dhe kërkimi personal.
Përpara se të ulej në auditorët e Universitetit “Aleksandër Xhuvani” në Elbasan, ajo kishte kaluar një eksperiencë në Universitetin e Arteve në Tiranë, ku kishte studiuar violinë. Një rrugëtim që i dha disiplinë, kulturë artistike, njohje të reja dhe një përvojë të çmuar, por që njëkohësisht e ndihmoi të kuptonte se dëshirat e saj profesionale mund të shtriheshin përtej muzikës.
Violina nuk është një kapitull i mbyllur, por një pjesë e identitetit që ajo dëshiron ta marrë me vete në çdo hap të ardhshëm.
Paralelisht, Egi ka ndërtuar një profil të saj në rrjetet sociale, ku është angazhuar si krijuese përmbajtjeje dhe influencuese. Një tjetër dimension i jetës së saj është makeup-i, pasioni i lindur nën ndikimin e së ëmës, e cila ushtron profesionin e parukieres. Të gjitha këto eksperienca kanë ndikuar në formimin e një vajze që e sheh kreativitetin dhe komunikimin si dy elemente të pandashme të personalitetit të saj.
Por çfarë e tërheq realisht te gazetaria? Përgjigjja është e qartë: kamera, moderimi dhe komunikimi i drejtpërdrejtë me publikun. Egi nuk e fsheh dëshirën për të qenë një ditë në ekran, për të krijuar një profil të dallueshëm dhe, pse jo, për të pasur formatin apo emisionin e saj.
Megjithatë, ajo e kupton se gazetaria është shumë më tepër sesa prezenca para kamerës. Kërkon përgatitje, përgjegjësi, korrektësi, verifikim të informacionit dhe respekt për publikun. Pikërisht këto janë sfidat që ajo synon të përvetësojë gjatë studimeve.
Në këtë intervistë të gjatë dhe të veçantë për Albania Express News, Egi Balliu flet pa filtra për vendimin për të lënë violinën, raportin me familjen, pasionet e saj, ambiciet në televizion, ndikimin e rrjeteve sociale, përgjegjësinë e gazetarit, dashurinë për Elbasanin dhe dëshirën për të mos u kufizuar kurrë në një përkufizim të vetëm.
Ajo shfaqet e drejtpërdrejtë, energjike, ambicioze dhe me një dozë humori, duke mos e fshehur as pasigurinë, as dëshirën për sukses dhe as bindjen se jeta duhet jetuar duke guxuar.
Një prej mesazheve më të bukura të saj është se ndryshimi i drejtimit nuk përbën domosdoshmërisht një dështim. Përkundrazi, mund të jetë mënyra më e mirë për të zbuluar veten.
Në fund të intervistës, kur e pyesim se si do ta titullonte kapitullin e ri të jetës së saj, përgjigjja vjen e shkurtër, por me një domethënie të veçantë: “Ajo”.
Një titull që, sipas Egit, simbolizon vajzën që dëshiron të jetë protagoniste e historisë së vet, pa pasur frikë të provojë, të ndryshojë, të ëndërrojë dhe të ndërtojë të ardhmen me zgjedhjet e saj.
Egi Balliu, në një rrëfim ekskluziv për Albania Express News: një histori që sapo ka nisur.
INTERVISTA
Egi, ke nisur një kapitull të ri në jetën tënde, studimet për Gazetari në Universitetin “Aleksandër Xhuvani”. Çfarë ndjeve në ditën e parë kur hyre në auditor si studente e gazetarisë?
Të jem e sinqertë, në fillim ndihesha pak e hutuar. Ishte një ambient i ri, njerëz të rinj dhe një eksperiencë që nuk e kisha përjetuar më parë. Nuk e dija saktësisht çfarë më priste, por kjo ishte edhe pjesë e emocionit të fillimit.
U ambientova shumë shpejt dhe, sa më shumë kalonte dita, aq më e sigurt ndihesha për zgjedhjen time. Mendoj se çdo fillim i ri shoqërohet me pak pasiguri, por rëndësi ka të mos lejosh që ajo të të ndalojë.
Pse zgjodhe pikërisht gazetarinë dhe pse vendose ta studiosh në universitetin e qytetit tënd, në Elbasan?
Gazetarinë e zgjodha sepse gjithmonë më ka tërhequr bota e komunikimit, artit dhe krijimtarisë. Është një profesion që të jep mundësinë të njohësh njerëz, të përjetosh histori të ndryshme dhe të shprehësh veten në shumë mënyra.
Duke qenë se jam angazhuar edhe në rrjetet sociale si krijuese përmbajtjeje, e kuptova se komunikimi me publikun është diçka që më pëlqen dhe ku ndihem mirë.
Ndërsa për Elbasanin, zgjedhja ishte shumë e natyrshme. Është qyteti im, vendi ku jam rritur dhe ku dëshiroj të nis këtë kapitull të ri. Nuk kishte vend më të bukur për ta filluar këtë rrugëtim sesa vendlindja ime.
Gazetaria ishte një ëndërr e hershme apo një pasion që u formua gradualisht gjatë viteve të fundit?
Nuk ka qenë një ëndërr e hershme. Është një pasion që u formua gradualisht, përmes eksperiencave dhe njohjes më të mirë të vetes.
Me kalimin e kohës kuptova se më tërhiqte gjithnjë e më shumë mënyra se si funksionon bota e medias, komunikimi dhe mundësia për të qenë pjesë e historive që përcillen te publiku. Në një moment fillova ta imagjinoja veten në këtë profesion dhe kuptova se ia vlente ta provoja seriozisht.
Çfarë pret nga ky fillim i ri dhe cilat janë objektivat që i ke vendosur vetes për vitet e studimit?
Pres shumë nga ky fillim, sidomos në aspektin e zhvillimit personal dhe profesional. Dua të përfitoj sa më shumë nga pedagogët, leksionet dhe mundësitë praktike që ofron universiteti.
Objektivi im është që deri në përfundim të studimeve Bachelor të kem ndërtuar një profil të qartë profesional, të kem fituar eksperiencë dhe të kem zbuluar më mirë pikat e mia të forta.
Nuk dua që vitet e universitetit të jenë thjesht një diplomë në fund. Dua të jenë një periudhë gjatë së cilës të kem mësuar, të kem eksperimentuar dhe të jem bërë një version më i mirë i vetes.
Nëse do ta përkufizoje me tri fjalë këtë moment të jetës tënde, cilat do të ishin?
Arritje, përkushtim dhe kënaqësi. Janë tri fjalë që përmbledhin emocionin e një fillimi të ri dhe dëshirën time për të ecur përpara.
Ke kaluar një vit duke studiuar violinë në Universitetin e Arteve në Tiranë. Çfarë të dha ajo eksperiencë?
Ishte një nga vitet më të bukura dhe më të vlefshme për mua. Më dha shumë më tepër sesa njohuri profesionale. Krijova miqësi që besoj se do t’i ruaj gjatë, njoha pedagogë dhe artistë me kulturë të jashtëzakonshme dhe pata mundësinë të përjetoja nga afër një ambient të mbushur me art.
Ajo eksperiencë më pasuroi si në aspektin profesional, ashtu edhe në atë njerëzor. Më mësoi të vlerësoj punën, përkushtimin dhe botën artistike.
Çfarë të bëri të kuptoje gjatë atij viti se rruga jote profesionale mund të ishte diku tjetër?
Mbi të gjitha, pasiguria për të ardhmen që po ndërtoja në atë drejtim. Edhe pse kisha vite që ushtrohesha me violinën dhe e njihja mirë këtë fushë, nuk e imagjinoja veten plotësisht në rolin e një muzikanteje profesioniste apo mësueseje violine.
Ndihesha jo gjithmonë e sigurt përballë publikut dhe, njëkohësisht, kisha dëshirën të eksploroja fusha të tjera.
Megjithatë, violina nuk do të largohet kurrë nga jeta ime. Ajo është pjesë e formimit dhe identitetit tim. Mund të ndryshoj profesion, por nuk mund të fshij vitet, emocionet dhe dashurinë që kam ndërtuar për muzikën.
A ishte e vështirë të merrje vendimin për të lënë Universitetin e Arteve pas një viti studimesh?
Shumë e vështirë. M’u deshën disa muaj për ta marrë këtë vendim, sepse nuk ishte e lehtë të largohesha nga diçka për të cilën kisha punuar dhe investuar prej shumë vitesh.
Kisha dilema, pasiguri dhe frikën se mos një ditë pendohesha. Por në një moment kuptova se nuk mund të vazhdoja një rrugë vetëm sepse e kisha nisur.
Mësova se të ndryshosh drejtim nuk do të thotë të mohosh të kaluarën. Do të thotë të kesh guximin të pranosh se dëshirat e tua kanë ndryshuar dhe të zgjedhësh atë që mendon se të përshtatet më shumë.
A e konsideron atë vit si një zgjedhje të gabuar apo si një eksperiencë që do të të shërbejë në të ardhmen?
Absolutisht jo, nuk e konsideroj gabim. Përkundrazi, është një nga eksperiencat për të cilat jam më mirënjohëse.
Ai vit më ndihmoi të njoh më mirë veten, të kuptoj çfarë dua dhe, ndoshta edhe më e rëndësishmja, çfarë nuk dua për të ardhmen time.
Nuk besoj se çdo rrugë duhet të përfundojë aty ku e kemi menduar në fillim që të konsiderohet e vlefshme. Ndonjëherë, edhe një rrugë që nuk vazhdon, të çon më pranë vetes.
A mendon se formimi muzikor do të ndikojë në mënyrën se si do të formohesh si gazetare?
Patjetër. Muzika më ka mësuar disiplinën, durimin, përqendrimin dhe vëmendjen ndaj detajeve. Më ka ndihmuar gjithashtu të zhvilloj ndjeshmëri ndaj emocioneve dhe mënyrës se si njerëzit shprehen.
Besoj se këto janë cilësi shumë të rëndësishme edhe në gazetari. Nuk dua vetëm të përcjell informacion, por edhe të kuptoj historinë që qëndron pas tij dhe njerëzit që janë pjesë e saj.
Violina kërkon disiplinë, durim dhe shumë orë pune. Sa prej këtyre cilësive do të marrësh me vete në gazetari?
Të gjitha, por mbi të gjitha disiplinën dhe durimin. Violina më ka mësuar se asgjë nuk arrihet pa punë të vazhdueshme dhe përkushtim.
Ka momente kur duhet të përsërisësh të njëjtën gjë dhjetëra herë derisa të arrish rezultatin e dëshiruar. Mendoj se edhe gazetaria kërkon të njëjtën këmbëngulje: të mësosh vazhdimisht, të përgatitesh dhe të mos kënaqesh me njohuritë që ke sot.
A ka diçka nga skena e muzikës që do të dëshiroje ta sillje në mënyrën tënde të komunikimit si gazetare?
Po, ndjeshmërinë dhe mënyrën e përcjelljes së emocioneve. Muzika më ka mësuar se mënyra se si komunikon është po aq e rëndësishme sa mesazhi që përcjell.
Në gazetari dua të jem e qartë dhe profesionale, por edhe njerëzore. Dua të di të dëgjoj, të kuptoj personin përballë dhe t’i jap rëndësinë e duhur çdo historie.
Sa e rëndësishme është për ty të mos e humbasësh identitetin artistik tani që po hyn në botën e gazetarisë?
Është shumë e rëndësishme. Formimi artistik është pjesë e identitetit tim dhe nuk dua ta humbas në asnjë moment.
Përkundrazi, dua që arti dhe gazetaria të bashkëjetojnë tek unë. Besoj se një njeri nuk duhet të kufizohet vetëm në një dimension. Sa më shumë përvoja të kesh, aq më shumë mundësi ke të krijosh një profil të veçantë.
Muzika do të jetë gjithmonë pjesë e mënyrës se si mendoj, komunikoj dhe e shoh botën.
Muzika, makeup-i, moda, rrjetet sociale dhe tani gazetaria duken si fusha të ndryshme. Si i lidh të gjitha këto në një profil të vetëm?
Me shumë dashuri dhe kreativitet. Në pamje të parë mund të duken si fusha të ndryshme, por për mua kanë një pikë të përbashkët: mënyrën se si shpreh veten dhe komunikoj me njerëzit.
Muzika më ka dhënë disiplinën dhe ndjeshmërinë artistike, makeup-i dhe moda më kanë ndihmuar të zhvilloj kreativitetin, ndërsa rrjetet sociale më kanë mësuar të komunikoj me publikun.
Tani gazetaria më jep mundësinë t’i ndërthur këto eksperienca dhe t’i shndërroj në një profil më të plotë. Nuk i shoh si rrugë që përjashtojnë njëra-tjetrën, por si pjesë të ndryshme të së njëjtës histori.
A mendon se një gazetare duhet të ketë edhe një dimension artistik dhe kreativ?
Patjetër. Gazetaria nuk është vetëm transmetimi i informacionit, por edhe mënyra se si e përcjell atë.
Kreativiteti të ndihmon të shohësh një ngjarje nga këndvështrime të ndryshme, të gjesh mënyra interesante për të treguar një histori dhe të krijosh komunikim më të afërt me publikun.
Sigurisht, kreativiteti nuk duhet të zëvendësojë faktet dhe korrektësinë. Ai duhet t’i shërbejë mënyrës së komunikimit, duke ruajtur gjithmonë përgjegjësinë profesionale.
Cila nga eksperiencat e tua të deritanishme të ka mësuar më shumë për veten?
Nuk do të veçoja vetëm një eksperiencë. Mendoj se si arritjet, ashtu edhe vështirësitë kanë pasur rëndësinë e tyre.
Arritjet më kanë dhënë besim dhe më kanë treguar se puna shpërblehet, ndërsa momentet e vështira më kanë mësuar të reflektoj, të ngrihem dhe të vazhdoj.
Në fund, të gjitha këto përvoja më kanë ndihmuar të kuptoj më mirë karakterin tim dhe atë që dua të ndërtoj në të ardhmen.
Çfarë të tërheq më shumë te gazetaria: kamera, intervistat, investigimi, kronika, reportazhi apo krijimi i përmbajtjes?
Pa dyshim, kamera dhe moderimi. Më pëlqen komunikimi i drejtpërdrejtë me publikun dhe ideja për të përcjellë një informacion apo histori në një mënyrë të natyrshme dhe interesante.
E shoh veten veçanërisht në ekran, por kjo nuk do të thotë se nuk dua të njoh edhe pjesët e tjera të gazetarisë. Përkundrazi, mendoj se një moderatore e mirë duhet të kuptojë edhe punën që bëhet përpara se kamerat të ndizen.
Kur sheh një gazetare televizive në ekran, çfarë vëren së pari te mënyra e saj e komunikimit?
Mbi të gjitha, prezencën dhe energjinë që përcjell. Për mua, një gazetare duhet të ketë natyrshmëri, siguri dhe aftësinë për të krijuar menjëherë një lidhje me publikun.
Vërej mënyrën se si flet, si artikulon, si reagon dhe sa e besueshme duket në komunikim. Mendoj se ekrani kërkon një kombinim të veçantë mes personalitetit dhe profesionalizmit.
A e imagjinon veten më shumë përpara kamerës apo pas saj, duke kërkuar dhe përpunuar informacionin?
Përpara kamerës, patjetër! E shoh veten më shumë në rolin e moderatores, sepse më tërheq komunikimi i drejtpërdrejtë dhe energjia që krijohet përmes ekranit.
Megjithatë, e kuptoj se pas çdo daljeje të mirë televizive qëndron një punë e madhe përgatitore. Prandaj dua të mësoj edhe atë që publiku nuk e sheh: kërkimin, përgatitjen dhe ndërtimin e përmbajtjes.
Çfarë lloj gazetareje dëshiron të bëhesh?
Dëshiroj të bëhem moderatore dhe të ndërtoj një profil timin në ekran. Dua të jem një personazh mediatik që komunikon natyrshëm, përcjell informacion me qartësi dhe arrin të krijojë një marrëdhënie të veçantë me publikun.
Do të doja që profesionalizmi, kreativiteti dhe personaliteti im të ishin elementet që më dallojnë.
A ka një gazetare, gazetar apo figurë të medias që të ka frymëzuar? Pse?
Një figurë që më ka frymëzuar është Grida Duma. E vlerësoj për formimin, mënyrën e të shprehurit, artikulimin dhe prezencën që ka në ekran.
Më pëlqen siguria me të cilën komunikon dhe aftësia për të përcjellë idetë e saj. Mendoj se është një figurë nga e cila mund të mësosh shumë për mënyrën e komunikimit publik dhe prezantimin televiziv.
Çfarë duhet të ketë mbi të gjitha një gazetare e re: guxim, korrektësi, kuriozitet, këmbëngulje apo aftësi komunikimi?
Mendoj se duhet t’i ketë të gjitha, sepse secila plotëson tjetrën.
Guximi të ndihmon të bësh pyetjet e duhura, korrektësia të mëson të respektosh të vërtetën, kurioziteti të shtyn të kërkosh dhe të zbulosh, ndërsa këmbëngulja të ndihmon të mos dorëzohesh përballë vështirësive.
Aftësia e komunikimit është gjithashtu thelbësore, sepse gazetaria ka në qendër njerëzit dhe marrëdhënien e tyre me informacionin.
Sa e rëndësishme është për ty që një gazetare të jetë e paanshme dhe të kontrollojë informacionin përpara publikimit?
Është thelbësore. Mendoj se gazetari duhet të jetë i përgjegjshëm ndaj publikut dhe të mos lejojë që bindjet apo interesat personale të ndikojnë në mënyrën se si përcjell informacionin.
Çdo lajm duhet të verifikohet, burimet duhet të kontrollohen dhe faktet duhet të dallohen qartë nga opinionet.
Besueshmëria ndërtohet me kohë, por mund të humbet shumë shpejt. Prandaj, për mua, saktësia dhe korrektësia duhet të jenë gjithmonë përpara dëshirës për të qenë e para që publikon një lajm.
Ke eksperiencë si influencuese dhe krijuese përmbajtjeje. Sa të ndihmon kjo eksperiencë tani që ke zgjedhur gazetarinë?
Më ndihmon shumë. Më ka dhënë siguri përpara kamerës, më ka mësuar të komunikoj me audienca të ndryshme dhe të kuptoj se çfarë lloj përmbajtjeje tërheq vëmendjen e publikut.
Kam mësuar të jem më spontane, të përcjell një mesazh dhe të krijoj një marrëdhënie me njerëzit që më ndjekin.
Sigurisht, gazetaria kërkon një nivel tjetër përgjegjësie dhe përgatitjeje. Mendoj se tani kam mundësinë ta ndërtoj mbi këtë eksperiencë një formim më të plotë profesional.
Ku e sheh kufirin mes një influencueseje dhe një gazetareje?
Mendoj se ndryshimi kryesor qëndron te qëllimi dhe përgjegjësia.
Një influencuese krijon përmbajtje për të komunikuar me audiencën, për të ndarë eksperienca dhe për të ndikuar nëpërmjet mesazheve të saj. Ndërsa një gazetare ka detyrimin të informojë, të verifikojë dhe të paraqesë faktet në mënyrë të drejtë.
Mund të jesh e suksesshme në të dyja fushat, por duhet të dish të dallosh qartë rolet. Në gazetari nuk mjafton të kesh ndjekës; duhet të kesh besueshmëri.
A mendon se rrjetet sociale po e ndryshojnë mënyrën se si të rinjtë marrin informacion?
Pa diskutim. Sot informacioni është shumë më pranë nesh dhe lajmet mund të përhapen brenda pak minutash.
Kjo ka krijuar mundësi të mëdha, por edhe rreziqe. Jo çdo gjë që publikohet në rrjetet sociale është e vërtetë dhe jo çdo përmbajtje që bëhet virale është domosdoshmërisht e vlefshme.
Mendoj se të rinjtë duhet të mësojnë të mos informohen vetëm nga titujt apo videot e shkurtra, por të kërkojnë burime të besueshme dhe të verifikojnë atë që lexojnë.
Në një kohë kur lajmet përhapen me shpejtësi në TikTok, Instagram dhe platforma të tjera, çfarë përgjegjësie duhet të ketë një gazetare e re?
Duhet të jetë e shpejtë, e vëmendshme dhe e aftë të kuptojë ritmin e komunikimit në platformat dixhitale. Por, mbi të gjitha, duhet të jetë e përgjegjshme.
Është e rëndësishme të kuptosh algoritmet dhe mënyrën se si funksionojnë rrjetet sociale, por nuk duhet të lejosh që gara për klikime të të largojë nga standardet profesionale.
Për mua, sfida është të arrish ta kapësh momentin, pa sakrifikuar të vërtetën. Shpejtësia të sjell vëmendje, por korrektësia të ndërton besueshmëri.
A të ka ndodhur të përballesh me lajme të rreme ose informacione të pakonfirmuara në rrjetet sociale? Si ke reaguar?
Po, sigurisht. Është pothuajse e pamundur të mos përballesh me informacione të tilla, sidomos në rrjetet sociale.
Në këto raste përpiqem të mos mjaftohem me një postim apo një video. Kontrolloj burime të tjera dhe shoh nëse informacioni konfirmohet edhe nga media apo institucione të besueshme.
Mendoj se përgjegjësia jonë nuk është vetëm të mos besojmë lajmet e rreme, por edhe të mos bëhemi pjesë e përhapjes së tyre.
Nëse nesër do të kishe një platformë tënden mediatike, cilat tema do të zgjidhje për t’ua përcjellë të rinjve?
Do të doja të isha gjithmonë aktuale dhe pranë asaj që ndodh. Do të trajtoja tema të ndryshme, por veçanërisht ato që interesojnë dhe tërheqin të rinjtë.
Showbiz-i do të kishte një vend të rëndësishëm, sepse është një fushë dinamike dhe gjithmonë ka zhvillime të reja. Do të më pëlqente të ndiqja artistët, modën, muzikën dhe personazhet e njohura.
Por nuk do të kufizohesha vetëm aty. Do të doja të trajtoja edhe histori njerëzore, tema sociale dhe çështje që ndikojnë në jetën e të rinjve.
Qëllimi im do të ishte të krijoja një platformë argëtuese, por edhe informuese dhe të besueshme.
Je një vajzë nga Elbasani dhe po studion gazetari pikërisht në qytetin tënd. Sa e rëndësishme është për ty të njohësh dhe të pasqyrosh jetën e qytetit ku je rritur?
Është shumë e rëndësishme. Elbasani është pjesë e identitetit tim dhe do të ishte kënaqësi të kontribuoja në pasqyrimin e jetës së qytetit përmes gazetarisë.
Të njohësh një qytet do të thotë të njohësh njerëzit, historitë, traditat, problematikat dhe potencialin e tij.
Do të doja të sillja në vëmendje histori që ndonjëherë mbeten në hije, figura që meritojnë të njihen më shumë dhe histori të të rinjve që kanë diçka për të treguar.
Mendoj se është shumë e veçantë kur mund të tregosh historinë e vendit ku je rritur, por tashmë me syrin dhe përgjegjësinë e një gazetareje.
Cilat janë temat e Elbasanit që mendon se meritojnë më shumë vëmendje mediatike?
Një prej tyre është Festa e Verës, e cila përfaqëson një pjesë shumë të rëndësishme të historisë dhe identitetit të Elbasanit.
Mendoj se duhet të flitet më shumë për traditën, origjinën dhe vlerat kulturore që mbart kjo festë. Nuk duhet ta shohim vetëm si një aktivitet festiv, por si një trashëgimi që duhet ruajtur dhe promovuar.
Ndonjëherë kam përshtypjen se po humbasim vëmendjen ndaj asaj që na përket dhe që na dallon. Festa e Verës është një prej simboleve më të bukura të qytetit tonë dhe meriton të promovohet shumë më tepër.
A mendoj se të rinjtë e Elbasanit kanë mjaftueshëm hapësirë në median lokale dhe kombëtare për të treguar historitë e tyre?
Mendoj se hapësira ekziston, por mundësitë konkrete duhet të jenë më të mëdha.
Elbasani ka të rinj me ide, talente dhe ambicie, të cilët kanë nevojë jo vetëm të dëgjohen, por edhe të marrin mundësi për t’u zhvilluar profesionalisht.
Mediat lokale dhe kombëtare duhet të krijojnë më shumë hapësira për gazetarët e rinj, krijuesit e përmbajtjes dhe të gjithë ata që kanë histori për të treguar.
Ndonjëherë mjafton një mundësi e vetme për të zbuluar një talent që nesër mund të bëhet një emër i rëndësishëm.
Nëse nesër do të të jepej mundësia të realizoje reportazhin tënd të parë në Elbasan, për çfarë do të ishte?
Do të zgjidhja ndikimin e rrjeteve sociale në jetën e të rinjve.
Do të doja të flisja me të rinj të moshave dhe profileve të ndryshme për të kuptuar se si këto platforma kanë ndryshuar mënyrën e komunikimit, informimit, marrëdhëniet shoqërore dhe madje edhe perceptimin që kanë për veten.
Është një temë shumë aktuale, sepse rrjetet sociale janë bërë pjesë e pandashme e përditshmërisë sonë. Do të ishte interesante të dëgjoja jo vetëm mendimet e të rinjve, por edhe këndvështrimin e prindërve dhe specialistëve.
A do të dëshiroje që në të ardhmen të bëheshe një nga zërat e rinj të gazetarisë elbasanase?
Patjetër! Do të ishte një krenari e veçantë për mua.
Elbasani është qyteti ku jam rritur dhe ku po nis edhe rrugëtimin tim në gazetari. Do të doja që një ditë të përfaqësoja qytetin tim përmes punës dhe profesionalizmit.
Nuk dua thjesht të jem një emër tjetër në media. Dua të sjell një këndvështrim të ri, të tregoj histori që kanë vlerë dhe të kontribuoj në mënyrën time në zhvillimin e gazetarisë lokale.
Ke eksperiencë në prezantimin para kamerës. A ndihesh më e sigurt sot përballë objektivit krahasuar me disa vite më parë?
Po, patjetër. Sot ndihem më e rritur, më e sigurt dhe më e vetëdijshme për mënyrën se si komunikoj.
Eksperiencat e deritanishme më kanë ndihmuar të kuptoj se si të përcjell veten te publiku dhe si të ndihem më natyrshëm përpara kamerës.
Besoj se siguria vjen me eksperiencën. Sa më shumë e provon, aq më shumë mëson të kontrollosh emocionet dhe të mos përpiqesh të jesh dikush tjetër. Për mua, sekreti është të jesh vetvetja.
Çfarë është më e vështirë për ty: të dalësh para kamerës apo të flasësh spontanisht për një temë që nuk e ke përgatitur?
Asnjërën nuk e konsideroj shumë të vështirë. Më pëlqen të jem spontane dhe të komunikoj natyrshëm.
Sigurisht, një temë që nuk e ke përgatitur kërkon vëmendje dhe aftësi për të reaguar në moment, por kjo është edhe pjesë e bukurisë së komunikimit.
Megjithatë, duhet të bëj një dallim: spontaniteti nuk duhet të zëvendësojë përgatitjen, sidomos kur bëhet fjalë për gazetarinë. Një profesioniste duhet të dijë edhe kur të flasë dhe kur të kërkojë më shumë informacion.
Si e përballon emocionin dhe presionin kur je në qendër të vëmendjes?
Mendoj se e përballoj duke komunikuar. Jam një person që më pëlqen të flas dhe të shpreh veten, ndaj përpiqem ta kthej emocionin në energji pozitive.
Nuk mundohem ta zhduk emocionin, por ta menaxhoj. Besoj se një dozë emocioni është e shëndetshme, sepse tregon se ajo që po bën ka rëndësi për ty.
Me kalimin e kohës kam mësuar të jem më e qetë dhe më e sigurt në situata ku vëmendja është e përqendruar tek unë.
A mendon se pamja e jashtme është një avantazh në televizion apo gazetaria kërkon shumë më tepër se kaq?
Mendoj se pamja e jashtme mund të jetë një avantazh, veçanërisht në televizion, ku prezenca vizuale është pjesë e komunikimit.
Por gazetaria kërkon shumë më tepër. Pamja mund të tërheqë vëmendjen në fillim, por ajo që të bën të qëndrosh në ekran është përgatitja, artikulimi, profesionalizmi dhe mënyra se si përcjell informacionin.
Për mua, pamja është një element plotësues, jo thelbi i profesionit. Një gazetare duhet të ketë çfarë të thotë dhe të dijë si ta thotë.
Si do të doje që publiku të të njohë: si një vajzë të bukur dhe artiste apo mbi të gjitha si një profesioniste të zonjën?
Do të doja që publiku të më njihte thjesht si Egi Balliu.
Nuk dua të kufizohem në një përkufizim të vetëm. Jam një vajzë që ka dashur muzikën, artin, makeup-in, modën, komunikimin dhe tani po eksploron gazetarinë.
Të gjitha këto janë pjesë të miat dhe nuk shoh arsye pse duhet të zgjedh vetëm njërën për të përfaqësuar veten.
Mbi të gjitha, dua që emri im të lidhet me një vajzë me personalitet, ambicie, energji dhe profesionalizëm.
Makeup-i është një tjetër pjesë e profilit tënd. Si lindi ky pasion?
Pasioni për makeup-in lindi nga mami. Ajo është parukiere dhe unë jam rritur duke parë punën e saj, duke vëzhguar kreativitetin dhe përkushtimin që kërkon kjo fushë.
Besoj se ndikimi i saj ka qenë vendimtar. Që në fillim më tërhoqi bota e bukurisë dhe mundësia për të krijuar diçka përmes detajeve, ngjyrave dhe stilit.
Me kalimin e kohës, makeup-i u bë më shumë sesa një interes personal. U kthye në një pasion që më dha mundësinë të shpreh kreativitetin dhe të punoj me njerëz të ndryshëm.
Çfarë të mëson puna me njerëzit përmes makeup-it që mund të të vlejë edhe në gazetari?
Më ka mësuar durimin, dëgjimin dhe komunikimin.
Çdo person është i ndryshëm dhe ka preferencat, karakterin dhe mënyrën e vet të të shprehurit. Për të kuptuar çfarë dëshiron dikush, duhet ta dëgjosh dhe të krijosh një marrëdhënie besimi.
Mendoj se kjo është shumë e rëndësishme edhe në gazetari. Sidomos gjatë intervistave, duhet të dish ta bësh personin përballë të ndihet rehat, në mënyrë që të shprehet lirshëm.
A mendon se puna si makeup artiste të ka zhvilluar aftësinë për të kuptuar më mirë personalitetin dhe karakterin e njerëzve?
Patjetër. Puna me njerëz të ndryshëm më ka ndihmuar të vërej më shumë detajet, mënyrën e komunikimit dhe preferencat e secilit.
Kam kuptuar se nuk mund të komunikosh me të gjithë në të njëjtën mënyrë. Duhet të përshtatesh, të dëgjosh dhe të kuptosh personin që ke përballë.
Kjo është një aftësi që do të më vlejë shumë në gazetari, sepse një intervistë e mirë nuk ndërtohet vetëm me pyetje të bukura, por edhe me aftësinë për të krijuar komunikim të vërtetë.
A do të dëshiroje në të ardhmen të krijoje përmbajtje mediatike ku të ndërthurësh bukurinë, artin, modën dhe gazetarinë?
Patjetër! Madje, mendoj se do të ishte një nga formatet që do të më përshtatej më shumë.
Do të doja të krijoja përmbajtje që të ishte njëkohësisht informuese, argëtuese dhe kreative, ku të mund të trajtoja bukurinë, modën, artin, muzikën dhe personazhet që kanë diçka interesante për të treguar.
Mendoj se pikërisht ndërthurja e këtyre fushave mund të më ndihmojë të krijoj një identitet të veçantë në media.
Të ndryshosh drejtim në moshë të re kërkon kurajë. Çfarë të tha familja kur u tregove se do të lije studimet e violinës për gazetarinë?
Në fillim nuk ishte një vendim që u prit me shumë entuziazëm. Ishte një ndryshim i rëndësishëm dhe familja ime kishte shqetësimet e veta, sidomos sepse kisha investuar shumë vite në violinë.
Por ata dëshirojnë mbi të gjitha që unë të jem e lumtur dhe të gjej rrugën ku ndihem e realizuar. Me kalimin e kohës e kuptuan më mirë vendimin tim dhe e respektuan.
Për mua ishte shumë e rëndësishme të ndieja se, edhe nëse në fillim nuk mendonim njësoj, familja ime do të ishte aty për të më mbështetur.
A ke pasur momente dyshimi për vendimin që more?
Po, sigurisht. Do të ishte e pavërtetë të thoja se nuk kam pasur asnjë moment dyshimi.
Ishte një vendim i rëndësishëm dhe nuk ishte e lehtë të lija pas një rrugë që e kisha ndjekur për shumë vite. Kam menduar nëse po bëja zgjedhjen e duhur dhe nëse një ditë mund të pendohesha.
Por sot ndihem më e qartë për atë që dua. Kam kuptuar se nuk duhet të marrësh vendime vetëm nga frika se çfarë mund të ndodhë nesër. Ndonjëherë duhet t’i besosh vetes dhe t’i japësh një mundësi të re së ardhmes.
Çfarë do t’u thuash atyre që mund të mendojnë se po ndryshon shumë rrugë në një moshë kaq të re?
Do t’u thosha se secili ka të drejtë të kërkojë rrugën e vet dhe të bëjë zgjedhjet që e bëjnë të ndihet mirë.
Nuk mendoj se është negative të provosh disa fusha apo të ndryshosh drejtim kur kupton se diçka nuk të përshtatet më.
Nuk mund të jetosh sipas pritshmërive të të tjerëve dhe as të qëndrosh në një rrugë vetëm për të mos u gjykuar.
Unë dua të ndërtoj jetën time, të provoj, të mësoj dhe të shoh deri ku mund të arrij. Për pjesën tjetër, secili është i lirë të ketë mendimin e vet.
A mendon se është më mirë që një i ri të provojë, të gabojë dhe të gjejë rrugën e vet, sesa të qëndrojë në një drejtim vetëm sepse e ka nisur?
Patjetër. Mendoj se të rinjtë duhet të kenë mundësinë të provojnë dhe të zbulojnë se çfarë i bën vërtet të lumtur.
Nuk ka kuptim të vazhdosh diçka vetëm sepse ke investuar kohë në të, nëse brenda vetes e ndien se dëshiron diçka tjetër.
Gabimet janë pjesë e jetës dhe shpesh të mësojnë më shumë sesa sukseset. Më mirë të provosh, të reflektosh dhe të ndryshosh drejtim, sesa të qëndrosh në një vend vetëm nga frika për të filluar nga e para.
Sa e vendosur je që këtë herë ta çosh deri në fund rrugëtimin universitar?
Duke njohur veten, nuk do të them kurrë “kurrë”, sepse ku i dihet? Vitin tjetër mund të më shihni edhe në aktrim! (Qesh.)
Por, duke lënë mënjanë humorin, këtë rrugëtim dua ta përjetoj plotësisht dhe t’i jap vetes mundësinë të zhvillohem sa më shumë.
Jam e hapur ndaj mundësive të reja, por kjo nuk do të thotë se nuk mund të jem e përkushtuar ndaj asaj që kam zgjedhur sot.
Ku e sheh veten pas katër vitesh, kur të kesh përfunduar studimet e gazetarisë?
E shoh veten të realizuar profesionalisht dhe financiarisht, me një profil të konsoliduar dhe me eksperienca që më kanë ndihmuar të rritem.
Dua të kem krijuar një emër timin në fushën ku do të vendos të zhvillohem dhe të jem në një pozicion ku puna të më japë kënaqësi, pavarësi dhe siguri ekonomike.
Mbi të gjitha, dua të shoh pas dhe të ndihem krenare për rrugën që kam ndjekur dhe për gjithçka që kam arritur të ndërtoj me forcat e mia.
A e ëndërron televizionin kombëtar, gazetarinë online, radion, gazetarinë kulturore apo median sociale?
Në këtë periudhë të jetës sime, e shoh veten më shumë te media sociale, sepse është fusha ku jam aktualisht më e angazhuar dhe ku ndihem më pranë publikut.
Më pëlqen ritmi i saj, mundësia për të krijuar përmbajtje dhe komunikimi i drejtpërdrejtë me audiencën.
Por nuk dua t’i vendos vetes kufij që tani. Televizioni, media online dhe formatet e tjera mbeten mundësi që mund t’i eksploroj në të ardhmen. Dua të mësoj dhe të shoh se ku do të më çojë rrugëtimi.
A do të dëshiroje që gazetaria të bëhej profesioni yt kryesor?
Nuk dua ta kufizoj veten vetëm në një profesion. Jam një shpirt i lirë dhe më pëlqen të kem mundësi të eksploroj fusha të ndryshme.
Gazetaria është një pjesë e rëndësishme e rrugëtimit tim, por nuk dua të përjashtoj mundësinë që në të ardhmen të angazhohem edhe në fusha të tjera.
Për mua, suksesi nuk është vetëm të kesh një profesion, por të bësh diçka që të pëlqen, të zhvillohesh, të jesh e pavarur dhe të ndërtosh një jetë të qëndrueshme edhe financiarisht.
A e sheh veten një ditë duke realizuar intervista me artiste, muzikante dhe figura të njohura?
Po, patjetër! Do të më pëlqente shumë, sidomos sepse vij edhe vetë nga bota e artit dhe muzikës.
Do të ishte interesante të bisedoja me artistë, muzikantë dhe personazhe të njohur, duke zbuluar jo vetëm sukseset e tyre, por edhe historitë personale, sfidat dhe momentet që i kanë formuar.
Megjithatë, duke njohur veten, kam përshtypjen se një ditë mund të jem më shumë ajo që intervistohet sesa ajo që interviston! (Qesh.) Do të ishte bukur t’i përjetoja të dyja.
A do të doje të krijoje një format televiziv ose një emision tëndin?
Po, është një nga idetë që më tërheq më shumë.
Do të doja të krijoja një format ku të mund të shprehja personalitetin dhe kreativitetin tim, por njëkohësisht të komunikoja me publikun dhe të trajtoja tema interesante.
Nuk do të doja të ishte thjesht një emision ku flitet për një temë të caktuar. Do të doja të kishte identitet, ritëm, spontanitet dhe një atmosferë ku publiku të ndihej pjesë e bisedës.
Mendoj se të kesh një format tëndin është një sfidë e madhe, por edhe një mundësi shumë e bukur për të treguar se çfarë mund të bësh.
Nëse do të kishe mundësinë të intervistoje sot një personazh të madh të artit apo medias, kë do të zgjidhje dhe cila do të ishte pyetja e parë?
Do të zgjidhja Grida Dumën, sepse e vlerësoj për mënyrën e komunikimit dhe prezencën e saj në ekran.
Pyetja ime e parë do të ishte: “Cili ka qenë momenti që ju ka ndryshuar më shumë mënyrën se si e shihni veten dhe profesionin tuaj?”
Do të më interesonte të dëgjoja jo vetëm për sukseset, por edhe për vështirësitë, dilemat dhe vendimet që kanë ndikuar në formimin e saj profesional.
Besoj se një intervistë e mirë nuk duhet të ndalet vetëm te ajo që publiku di për një personazh, por të përpiqet të zbulojë edhe atë që fshihet pas imazhit publik.
Kush është Egi Balliu përtej violinës, makeup-it, rrjeteve sociale dhe kamerës?
Mendoj se jam një nga njerëzit më pozitivë që mund të njihni! Ndoshta në pamje të parë nuk e jap gjithmonë këtë përshtypje, por kur më njeh nga afër kupton se jam shumë energjike, e dashur dhe më pëlqen ta shoh jetën nga ana pozitive.
Jam një person që qesh shumë, shijon momentet dhe përpiqet t’u japë energji të mirë njerëzve që ka pranë.
Ndonjëherë çuditem edhe vetë kur kuptoj se mund të ketë njerëz që krijojnë një mendim për mua pa më njohur. Por kjo është diçka që nuk mund ta kontrolloj. Ajo që mund të kontrolloj është të jem vetvetja dhe të mos ndryshoj për t’u pëlqyer të gjithëve.
Cila është frika më e madhe që ke për këtë kapitull të ri?
Të jem e sinqertë, frika ime më e madhe është të humbas interesin dhe motivimin.
Jam një person që më pëlqen të provoj gjëra të reja dhe ndonjëherë mund të tërhiqem shumë nga një fushë, ndërsa më pas të kem dëshirë të eksploroj diçka tjetër.
Prandaj, sfida ime është të ruaj pasionin, të kem durim dhe të mos lejoj që entuziazmi i fillimit të zbehet me kalimin e kohës.
Dua t’i jap vetes mundësinë ta përjetoj këtë rrugëtim deri në fund.
Po ëndrra më e madhe?
Mendoj se ende nuk ka ardhur momenti për ta zbuluar plotësisht.
Kam disa ëndrra që preferoj t’i mbaj për vete dhe t’i tregoj vetëm kur të vijë koha e duhur.
Besoj se disa gjëra janë më të bukura kur i realizon dhe pastaj i tregon, sesa kur i shpall shumë përpara. Për momentin, preferoj të punoj në heshtje dhe t’i lë rezultatet të flasin.
Çfarë do t’i thuash vetes pas dhjetë vitesh, nëse arrin aty ku dëshiron?
Besoj shumë te fuqia e mendimit pozitiv dhe te manifestimet e mia. Në njëfarë mënyre, po jua them që tani: e di çfarë dua dhe besoj se kam aftësinë dhe vendosmërinë për ta arritur.
Nëse pas dhjetë vitesh do të jem aty ku e imagjinoj sot, vetes do t’i thoja: “E dije që do t’ia dilje!”
Dhe mbi të gjitha, do të falënderoja Zotin për gjithçka që do të kisha arritur, për njerëzit që do të kisha pranë dhe për çdo përvojë që do të më kishte sjellë deri aty.
Nëse do të mundeshe të ktheheshe një vit pas, çfarë këshille do t’i jepje vetes në momentin kur nise studimet për violinë?
Nuk do të ndryshoja asgjë. Nuk dua të dukem narciste, por nuk mendoj se kam bërë diçka për të cilën duhet të pendohem.
Besoj se çdo eksperiencë ka arsyen dhe kohën e vet. Nëse do të kisha vazhduar me violinën, sot ndoshta do të isha në një tjetër pikë të jetës sime. Por nuk jam aty dhe kjo më ka sjellë në një rrugë tjetër, të cilën dua ta eksploroj.
Nuk do t’i thoja vetes të merrte një vendim tjetër. Do t’i thoja vetëm të vazhdonte të besonte te vetja dhe të mos kishte frikë nga ndryshimet.
Çfarë do t’u thuash vajzave dhe djemve të rinj të Elbasanit që sot mund të jenë në dilemë për zgjedhjen e profesionit të tyre?
Jo vetëm të rinjve të Elbasanit. Dua që zëri im të dëgjohet shumë më larg se kaq.
Do t’u thoja: Guxoni, provoni, shijoni çdo moment dhe mos kini frikë të jetoni eksperienca të reja. Mos u trembni nga ndryshimi i drejtimit, nga gabimet apo nga ideja për të filluar nga e para.
Mos zgjidhni një profesion vetëm sepse e presin të tjerët nga ju. Përpiquni të zbuloni çfarë ju bën të ndiheni të realizuar dhe çfarë ju zgjon dëshirën për t’u ngritur çdo mëngjes.
Dhe mbi të gjitha, mos lejoni që frika nga gjykimi i të tjerëve t’ju pengojë të ndërtoni jetën tuaj.
Ajo që është nisur për ju do ta gjejë rrugën për t’ju ardhur, edhe nëse ndonjëherë ju vetë e keni fikur dritën e labirintit. Sepse rruga e duhur ka gjithmonë dritën e shpirtit.
Egi, ke ardhur nga muzika, ke prekur botën e artit, bukurisë dhe rrjeteve sociale dhe tani ke zgjedhur gazetarinë. Nëse kjo është dita e parë e një historie të re, si do të doje ta shkruaje titullin e kapitullit që sapo ke nisur?
Do ta titulloja: “Ajo”.
Sepse pres shumë nga çdo vajzë që vendos të bëhet “Ajo” e historisë së saj.
Dua që ky kapitull të tregojë historinë e një vajze që nuk ka frikë të provojë, të ndryshojë, të ëndërrojë dhe të ndërtojë rrugën e vet, edhe kur nuk e di ende se ku do ta çojë ajo rrugë.
Nuk dua të jem thjesht personazhi i një historie të shkruar nga të tjerët. Dua të jem autorja e historisë sime.
Dhe nëse kjo është vetëm dita e parë, atëherë mezi pres të shoh se çfarë do të shkruajë pjesa tjetër e saj.
Një histori në lëvizje
Egi Balliu është në fillim të një rrugëtimi të ri, por duket se ka kuptuar një nga të vërtetat më të rëndësishme të jetës: nuk është e nevojshme ta kesh të gjithë hartën përpara për të nisur udhëtimin.
Ajo ka zgjedhur të mos e shohë të kaluarën si një kapitull të humbur, por si një përvojë që e ka ndihmuar të kuptojë më mirë të ardhmen. Violina i ka dhënë disiplinën, arti kreativitetin, makeup-i komunikimin me njerëzit, rrjetet sociale përvojën përballë publikut, ndërsa gazetaria është fusha ku dëshiron t’i ndërthurë këto dimensione.
Nëse do të bëhet një moderatore e njohur, një krijuese e suksesshme përmbajtjeje apo do të zbulojë një tjetër pasion, këtë do ta tregojë koha.
Por një gjë është e qartë: Egi nuk dëshiron të kufizohet në një etiketë të vetme.
Dhe ndoshta pikërisht këtu qëndron mesazhi më i bukur i kësaj interviste: Ndonjëherë, për të gjetur veten, duhet të kesh guximin të ndryshosh rrugë.