Nga Bujar Qesja , Mjeshtër i Madh
DURRËS ,14 shtator 2026 /Albania Express News/-Shtatori ka gjithmonë një zë të veçantë. Ai nuk sjell vetëm ditët e para të vjeshtës, mëngjeset më të freskëta apo gjallërinë e rrugëve të mbushura me fëmijë me çanta në shpinë. Shtatori sjell kujtime, emocione dhe, mbi të gjitha, fillime të reja.
Për mua, 14 shtatori 2026 është një ditë që bashkon të shkuarën me të tashmen. Është një ditë kur kujtesa kthehet pas 68 vitesh, te një mëngjes i largët i 1 shtatorit 1958, kur një djalë i vogël, plot kureshtje dhe emocione, hapi për herë të parë derën e klasës së parë.
Ai djalë isha unë.
Kanë kaluar shumë dekada, por kujtimi i asaj dite mbetet i gjallë. Më kujtohen banka e shkollës, shokët, emocionet e fëmijërisë dhe ajo ndjesia e veçantë e një fillimi që, pa e ditur atëherë, do të shndërrohej në një udhëtim të gjatë në jetë.
Mbi të gjitha, kujtoj mësuesen time të parë, Leonora Gogën Sykon.
Mësuesi i parë mbetet përgjithmonë në kujtesë. Është ai që të merr për dore në hapat e parë të jetës shkollore, që të mëson shkronjat e para, por edhe të ushqen dashurinë për librin, dijen, fjalën dhe shkollën. Për këtë arsye, emri i mësueses sime të parë ka mbetur në kujtesën time si një nga ato emra që koha nuk arrin t’i fshijë.
Dhe sot, pas 68 vitesh, shtatori më rikthen edhe një herë te shkolla, por kësaj here përmes dy mbesave të mia.
Reisla nis klasën e parë në shkollën jopublike “Faik Konica”. Për të, kjo është dita e parë e një rrugëtimi të gjatë. Një derë e re hapet përpara saj: abetarja, shkronjat e para, mësuesit e parë, shoqëria e re dhe emocionet që vetëm klasa e parë mund t’i dhurojë një fëmije.
Në të njëjtën kohë, Geana nis klasën e dhjetë, duke hyrë në një tjetër etapë të rëndësishme të jetës së saj. Ajo tashmë nuk është më vogëlushja që nis shkollën, por një vajzë që përballet me sfida të reja, me më shumë përgjegjësi, dije, miqësi dhe ëndrra për të ardhmen.
Dhe unë, si gjysh, i shoh të dyja dhe ndiej se koha ka bërë një rreth të mrekullueshëm.
Unë – klasa e parë në vitin 1958.
Reisla – klasa e parë në vitin 2026.
Geana – klasa e dhjetë në vitin 2026.
Tri breza, tri kohë dhe tri përvoja të ndryshme, por një lidhje e përbashkët: shkolla, dija dhe besimi te e ardhmja.
Shumëçka ka ndryshuar që nga banka ime e vitit 1958. Kanë ndryshuar librat, klasat, mjetet mësimore dhe teknologjia. Sot fëmijët kanë mundësi dhe mjete që brezi im nuk i kishte imagjinuar. Por, pavarësisht ndryshimeve, thelbi i shkollës mbetet i njëjtë.
Shkolla nuk është vetëm nota, dëftesa apo provimi i radhës. Ajo është vendi ku fëmija mëson të njohë botën, por edhe veten; ku mëson të respektojë të tjerët, të punojë, të ëndërrojë dhe të përballet me vështirësitë.
Dhe mbi të gjitha, shkolla është vendi ku mësuesi luan një rol të pazëvendësueshëm.
Prandaj, në këtë fillim viti shkollor, urimi im i parë shkon për Reislan dhe Geanën.
Reisla ime, klasa e parë të qoftë një fillim i bukur, plot buzëqeshje, dije, shokë të mirë dhe ëndrra të mëdha. Hape librin me kureshtje dhe mos pusho kurrë së pyeturi e së mësuari.
Geana ime, gjimnazi të sjelltë pjekuri, suksese, miqësi të mira dhe besim në veten tënde. Përpara ke një rrugë të bukur, me shumë mundësi dhe sfida. Ec përpara me guxim dhe mos ki frikë të ëndërrosh.
Ndërsa unë, duke i parë të dyja, do të kthehem edhe një herë në kujtesë te 1 shtatori i vitit 1958, te fëmija që isha dikur dhe te mësuesja ime e parë, Leonora Goga.
Ndoshta kjo është magjia e vërtetë e kohës: ne rritemi, brezat ndryshojnë, shkollat ndryshojnë, por emocionet e një dite të parë mbeten pothuajse të njëjta.
Disa data nuk plaken. Ato vetëm bëhen kujtime më të bukura.
Gëzuar vitin e ri shkollor, Reisla dhe Geana!
Gëzuar të gjithë nxënësve, mësuesve dhe prindërve!
Qoftë i mbarë ky 14 shtator për çdo fëmijë që sot hap një libër, hyn në një klasë dhe nis të ndërtojë një ëndërr të re.
Sepse çdo rrugëtim i madh drejt së ardhmes nis me një hap të parë. Dhe shpesh, ai hap nis në bankën e shkollës.