Nga Vladimir Selamaj Athinë
Pas një periudhe të gjatë apatie dhe mungese aktiviteti të dukshëm, Diaspora Shqiptare në Greqi duket se po hyn në një etapë të re, duke sinjalizuar një “zgjim” të shumëpritur organizativ. Zhvillimet e fundit në Athinë tregojnë për një përpjekje serioze për riorganizim, me synimin për të ndërtuar një përfaqësim më të fortë, më dinjitoz dhe më funksional për komunitetin shqiptar që jeton dhe punon në vendin fqinj.
Në qendër të këtij momenti që mund të cilësohet si historik qëndron zhvillimi i zgjedhjeve të para demokratike nga Asambleja e Diasporës. Ky proces shënon një kthesë të rëndësishme, pasi për herë të parë tentohet një legjitimim i plotë përmes votës së lirë dhe transparente, duke lënë pas praktikat informale që shpesh kanë shoqëruar organizimet e mëparshme.
Kryetari në largim, Ardian Daullja, në një ekspoze të detajuar, bëri një bilanc të punës së kryer dhe sfidave të hasura, duke nënvizuar përpjekjet për të ndërtuar një strukturë sipas standardeve evropiane. Sipas tij, synimi ka qenë dhe mbetet krijimi i një organizimi që jo vetëm përfaqëson diasporën shqiptare, por edhe e fuqizon atë realisht në raport me institucionet dhe shoqërinë greke.
Procesi zgjedhor u zhvillua nën monitorim të pavarur ligjor, një element kyç për të garantuar besueshmërinë dhe transparencën. Ndërkohë, diskutimet mbi statutin nxorën në pah nevojën për ndryshime të thella, duke synuar përafrimin me praktikat dhe konventat evropiane për organizimin e komuniteteve emigrante—një hap që tregon qartë orientimin drejt institucionalizimit të mirëfilltë.
Në përfundim të këtij procesi, kryesia e re mori drejtimin e strukturës, ndërsa Edmond Guri u zgjodh kryetar. Në fjalën e tij të parë, ai falënderoi për besimin dhe përcolli një mesazh bashkimi, duke u shprehur i hapur për bashkëpunim me të gjitha organizatat dhe aktorët e diasporës shqiptare në Greqi. Ai premtoi një qasje gjithëpërfshirëse dhe një frymë të re bashkëpunimi.
Megjithatë, përtej toneve optimiste dhe retorikës së fillimit të ri, realiteti mbetet kompleks dhe sfidues. Një nga problematikat më të dukshme është përfaqësimi i ulët i grave në strukturat drejtuese—një tregues që bie ndesh me standardet moderne të barazisë dhe që hedh hije dyshimi mbi thellësinë e reformimit të shpallur.
Po ashtu, mbeten të pranishme plagët e vjetra të diasporës shqiptare në Greqi: ndarjet e brendshme, mungesa e koordinimit dhe rivalitetet personale, të cilat historikisht kanë penguar krijimin e një zëri të unifikuar dhe të fuqishëm.
Në këtë kuadër, zgjedhjet janë vetëm fillimi i një rruge të gjatë. Sfida e vërtetë nis tani—rikthimi i besimit tek komuniteti, ndërtimi i një platforme reale bashkëpunimi dhe krijimi i një organizimi që nuk mbetet vetëm në letër, por prodhon rezultate konkrete dhe të prekshme.
Diaspora shqiptare në Greqi duket se është zgjuar. Por nëse ky “rizgjim” do të shndërrohet në një transformim të qëndrueshëm, kjo do të varet nga aftësia për të përballur jo vetëm të ardhmen me vizion, por edhe të shkuarën me reflektim dhe guxim.