Sezoni i Partizani mund të përmblidhet në një fjali të vetme: shumë potencial, por shumë pak vazhdimësi. Dhe në futboll, kjo është shpesh diferenca mes një pretendenti për titull dhe një skuadre që lufton vetëm për të shpëtuar sezonin.
Një fillim që paralajmëroi vështirësi
Starti ishte alarmant. Nën drejtimin e Mladen Milenkoviç, skuadra nuk gjeti as rezultate dhe as identitet loje. Shkarkimi i tij pas vetëm gjashtë javësh ishte një sinjal i qartë: diçka nuk funksiononte dhe duhej ndërhyrje urgjente.
Rikthimi i shpresës
Me ardhjen e Oltijon Kërnaja, Partizani ndryshoi fytyrë. Ekipi fitoi stabilitet, u bë më konkurrues dhe për një moment u duk realisht në garë për më shumë se thjesht “Final 4”. Ngjitja në renditje dhe forma e mirë krijuan bindjen se “demat” mund të sfidonin seriozisht për titull.
Rënia në momentin vendimtar
Por pikërisht aty ku duhej konfirmimi, erdhi zhgënjimi. Faza e katërt nxori në pah problemin kryesor: mungesën e vazhdimësisë. Pikët e humbura ndaj kundërshtarëve të kalueshëm dhe mungesa e fitoreve në ndeshjet kyçe e nxorën Partizanin nga gara për titull.
Realiteti sot: mbijetesë sportive, jo ambicie titulli
Vend i pestë, pikë të barabarta me vendin e katërt dhe një objektiv i vetëm: “Final Four”. Për një klub me historinë dhe pritshmëritë e Partizanit, kjo është minimumi i pranueshëm, jo suksesi.
A mjafton “Final 4”?
Në letër, po—sepse siguron Europën dhe shpëton sezonin. Por në thelb, jo. Sepse ky ekip tregoi se kishte potencial për më shumë. Ajo që e “vrau” ishte paaftësia për të ruajtur ritmin në momentet vendimtare.
Pjasmarrja në “Final Four”…
Nëse Partizani arrin “Final 4”, sezoni mund të quhet i shpëtuar. Nëse jo, do të mbetet si një histori e një skuadre që pati gjithçka për të qenë pretendente… përveç gjësë më të rëndësishme në futboll: vazhdimësisë.