TIRANË, 14 shtator 2026 /Albania Express News/- Në ditën e parë të vitit të ri shkollor 2026–2027, gazetari dhe publicisti Agim Baçi ka zgjedhur t’u drejtohet prindërve përmes një letre të veçantë reflektuese, duke vënë në qendër të vëmendjes përgjegjësinë e të rriturve për mënyrën se si edukohen dhe rriten fëmijët.
Në një mesazh të publikuar në rrjetet sociale, Baçi u drejtohet atyre që i quan “miq”, prindër të fëmijëve që ndoshta ndajnë të njëjtën shkollë, të njëjtën lagje apo të njëjtin mjedis shoqëror me fëmijët e tij.
Ai e nis reflektimin nga një realitet i thjeshtë, por domethënës: prindërit nuk mund t’i lënë fëmijët të përballen të vetëm me sfidat e një bote që ndryshon me shpejtësi.
Sipas Baçit, fëmijët nuk mund t’ia dalin vetëm me këshillat e prindërve, as vetëm me shoqërinë e tyre dhe as vetëm me atë që mësojnë në shkollë. Për këtë arsye, ai ngre nevojën për një bashkëpunim më të madh mes familjes, shkollës dhe komunitetit.
“Ata kanë nevojë për ne”, është në thelb një prej mesazheve të tij, duke nënvizuar se prindërit kanë detyrimin t’u transmetojnë fëmijëve jo vetëm përvojat e tyre, por edhe vlerat që mund t’i ndihmojnë të ndërtojnë një të ardhme më të mirë.
Të flasim me fëmijët përpara se të jetë vonë
Një pjesë e rëndësishme e mesazhit të gazetarit lidhet me komunikimin prind-fëmijë. Baçi pranon se nuk është e lehtë që të rriturit t’u flasin fëmijëve për mënyrën se si duhet të sillen në një shoqëri ku ata kanë akses shumë më të madh në informacion dhe përvoja sesa brezat e mëparshëm.
Por, sipas tij, pikërisht kjo e bën edhe më të domosdoshëm komunikimin e hapur.
Ai apelon që prindërit të mos presin momentin kur një problem të jetë shfaqur për t’u ulur e për të diskutuar me fëmijët, por të flasin me ta herët, qoftë edhe në ato pak minuta të përditshme në oborrin e shkollës, gjatë rrugës për në shtëpi apo në familje.
Mesazhi është i qartë: edukimi nuk duhet të nisë pasi një problem ka ndodhur, por shumë më herët.
“Mos ua transmetojmë pafuqinë tonë”
Baçi ndalet edhe te një tjetër fenomen që, sipas tij, rrezikon të ndikojë te brezi i ri: ndjenja e pafuqisë së të rriturve përballë problemeve të shoqërisë.
Ai kritikon prirjen e prindërve për t’u thënë fëmijëve se “nuk ka çfarë të bëhet”, se gjithçka është vendosur nga të tjerët apo se njerëzit e këqij janë gjithmonë më të fortë.
Për të, një qasje e tillë mund të shndërrohet në një justifikim për dështimet e brezit të rritur dhe, mbi të gjitha, në një trashëgimi të gabuar për fëmijët.
Në vend të kësaj, ai kërkon që fëmijëve t’u përcillet besimi se ndryshimi është i mundur dhe se ata mund të ndikojnë pozitivisht në shoqërinë ku jetojnë.
Në këtë kontekst, Baçi sjell në vëmendje figurën e Nelson Mandelës dhe përvojën e luftës kundër Apartheidit në Afrikën e Jugut, si një shembull se si besimi, këmbëngulja dhe guximi mund të ndryshojnë edhe realitete që duken të pakapërcyeshme.
Mirësia dhe guximi si “armët” më të fuqishme
Një nga pjesët më të forta të mesazhit të Baçit është ajo që lidhet me vlerat njerëzore që duhet t’u transmetohen fëmijëve.
Ai argumenton se historia e njerëzimit është e mbushur me shembuj që mund t’u japin të rinjve kurajën për të besuar se mund t’ia dalin pa pasur nevojë të përdorin ligësinë si armë.
Në këtë kuptim, ai vendos përballë njëra-tjetrës ligësinë dhe mirësinë, frikën dhe guximin, duke theksuar se vlerat njerëzore mbeten të pazëvendësueshme pavarësisht zhvillimit të kohës.
“Armët më ‘moderne’ do të vijojnë të mbeten Mirësia dhe Guximi”, është një prej mesazheve kyçe të reflektimit të tij.
Sipas Baçit, nëse prindërit duan që fëmijët e tyre të ndërtojnë një jetë me kuptim, duhet t’i pajisin ata pikërisht me këto vlera.
Të mos gjykojmë nga pamja, veshja apo ngjyra
Gazetari u bën thirrje prindërve që t’u mësojnë fëmijëve të mos e shohin tjetrin përmes pamjes së jashtme, veshjes apo ngjyrës.
Shoku apo shoqja e bankës, sipas tij, duhet parë si një pasuri dhe jo si një rival apo si dikush që duhet gjykuar.
Po aq i rëndësishëm është edhe mesazhi për të qenë vetvetja.
Baçi nënvizon se fëmijët duhet të mësojnë të mos jetojnë duke imituar të tjerët, por duke besuar te aftësitë e tyre dhe duke ndërtuar rrugën personale në jetë.
Në këtë këndvështrim, shkolla nuk duhet të jetë vetëm vendi ku merret dije, por edhe hapësira ku formohen marrëdhëniet njerëzore, miqësitë, respekti dhe ndjenja e përgjegjësisë ndaj komunitetit.
Prindi, mësuesi dhe komuniteti
Në letrën e tij, Baçi vë në dukje edhe rolin e mësuesit, duke kërkuar që fëmijët të kuptojnë se pas çdo mësuesi që edukon një brez qëndron gjithashtu një familje dhe një jetë njerëzore.
Ky këndvështrim synon të rikthejë respektin dhe vlerësimin për profesionin e mësuesit, si dhe të forcojë marrëdhënien mes familjes dhe shkollës.
Në fund, mesazhi i tij është një apel për prindërit që të mos heqin dorë nga përpjekja për t’u mësuar fëmijëve vlerat e ndershmërisë, drejtësisë, miqësisë, dashurisë dhe respektit.
Sepse, siç sugjeron Baçi në reflektimin e tij, nëse prindërit nuk u tregojnë fëmijëve se si të bëhen njerëz të mirë, nuk mund të presin që një ditë ata të jenë krenarë për njeriun që do të bëhen.
Në ditën kur mijëra fëmijë shqiptarë rikthehen në bankat e shkollës, letra e Agim Baçit vjen si një thirrje për reflektim jo vetëm për prindërit, por për të gjithë shoqërinë: çfarë u mësojmë fëmijëve tanë sot do të përcaktojë, në një masë të madhe, shoqërinë që do të kemi nesër.