TIRANË, 17 shtator 2026 /Albania Express News/ – Sipërmarrësja Aida Hoxholli ka reaguar publikisht përmes një postimi në rrjetin social Facebook ndaj një etiketimeje që, sipas saj, i është bërë së fundmi, duke e cilësuar si “patronazhiste”.
Hoxholli nuk e ka mohuar këtë cilësim. Përkundrazi, ajo e ka kthyer termin në një mënyrë për të shpjeguar një tjetër kuptim të fjalës, duke e lidhur atë me ndihmën ndaj njerëzve, solidaritetin dhe përkujdesjen sociale.
“Po, kam qenë dhe jam patronazhiste!”, shkruan Hoxholli në nisje të reagimit të saj, duke sqaruar se për të kjo fjalë nuk lidhet me kontrollin politik të qytetarëve, por me një rol që, sipas saj, e ka pasur që në fëmijëri.
Ajo tregon se që në shkollë mësuesit i besonin një nxënës që kishte vështirësi në mësime, me qëllim që ta ndihmonte të përparonte.
“E merrja në patronazh jo për ta kontrolluar, por për t’i qëndruar pranë, jo për t’i kërkuar llogari, por për t’i dhënë dorën, për të arritur rezultate të mira”, shprehet sipërmarrësja.
Në vijim të postimit, Hoxholli e zhvendos këtë koncept në realitetin e saj të sotëm, duke thënë se vazhdon të ketë në “patronazh” familje që përballen me vështirësi ekonomike.
Sipas saj, ndihma që u ofron këtyre familjeve nuk shoqërohet me kërkesa për bindje politike, votë apo mirënjohje.
“Sepse të bësh mirë nuk është detyrë partie, por detyrë njerëzore”, shkruan ajo.
Një tjetër pikë e rëndësishme e reagimit të Hoxhollit lidhet me marrëdhëniet e saj shoqërore. Ajo thekson se fakti që ka miq dhe shoqëri që u përkasin bindjeve të ndryshme politike nuk duhet të interpretohet si një tregues i përkatësisë apo angazhimit të saj si “patronazhiste”.
“Miqësinë nuk e zgjedh sipas teserës së partisë dhe njerëzit nuk i vlerësoj sipas bindjeve politike. Unë shoh karakterin, jo flamurin partiak që mbajnë”, shprehet Hoxholli.
Pikërisht këtu, postimi merr edhe një dimension më të gjerë, pasi sipërmarrësja bën dallimin mes kuptimit që ajo vetë i jep fjalës “patronazhiste” dhe përdorimit të saj në debatin politik shqiptar.
Hoxholli e përjashton nga vetëpërkufizimi i saj çdo rol që lidhet me listat, numrat e telefonit, votat apo kontrollin mbi jetën private dhe politike të qytetarëve.
“Por nuk jam patronazhiste e listave, e numrave të telefonit, e votave dhe e kontrollit mbi jetën e njerëzve”, thekson ajo.
Në këtë pjesë të reagimit, ajo shprehet se beson se e mira e vendit dhe interesat e njerëzve nuk mund të ndërtohen përmes mbikëqyrjes apo kontrollit, por përmes respektit dhe ndihmës.
“Jam nga ato që duan më të mirën për vendin dhe për popullin e tij, nga ato që besojnë se njeriu nuk fitohet duke e mbikëqyrur, por duke e respektuar dhe duke e ndihmuar”, shkruan Hoxholli.
Në fund, sipërmarrësja e mbyll reagimin me një formulim ironik, duke iu drejtuar në mënyrë të drejtpërdrejtë atyre që kanë ngritur pretendimin për të.
“Doni më për patronazhisten? Kaq mjafton, patronazhoj vetëm mirësinë!”, shkruan ajo, përpara se ta mbyllë me fjalinë: “Besoj e hoqët merakun, jam apo s’jam”.
Postimi i Aida Hoxhollit vjen kështu si një reagim personal ndaj një etiketimeje, por njëkohësisht hap edhe një diskutim mbi mënyrën se si përdoren terma me ngarkesë politike në hapësirën publike.
Në vend që ta kundërshtojë kategorikisht fjalën e përdorur ndaj saj, Hoxholli zgjedh ta interpretojë atë në një kuptim tjetër, duke e lidhur me solidaritetin dhe ndihmën ndaj personave apo familjeve në vështirësi.
Në thelb, mesazhi i saj është se ndihma sociale dhe marrëdhëniet njerëzore nuk duhet të kushtëzohen nga përkatësia politike. Ajo mbron idenë se miqësia, respekti dhe solidariteti duhet të qëndrojnë përtej ndarjeve partiake.
Reagimi i saj është shoqëruar me një gjuhë të drejtpërdrejtë, personale dhe ironike, duke e kthyer një etiketim të pretenduar politik në një deklaratë mbi mënyrën se si ajo e sheh raportin me njerëzit dhe shoqërinë.
Postimi i plotë i Aida Hoxhollit:
“Po, kam qenë dhe jam patronazhiste!
Dikush paska thënë për mua se jam patronazhiste. Nuk e mohoj. Madje, po e them vetë, kam qenë dhe vazhdoj të jem!
Patronazhiste kam qenë që e vogël. Në shkollë, mësuesit më besonin një nxënës që kishte vështirësi në mësime, që ta ndihmoja të përparonte. E merrja në patronazh jo për ta kontrolluar, por për t’i qëndruar pranë, jo për t’i kërkuar llogari, por për t’i dhënë dorën, për të arritur rezultate të mira.
Edhe sot kam në ‘patronazh’ familje që përballen me vështirësi ekonomike. I ndihmoj aq sa mundem, pa u kërkuar bindje, votë apo mirënjohje. Sepse të bësh mirë nuk është detyrë partie, por detyrë njerëzore.
Dhe fakti që shoqërohem me miq, shokë e shoqe që u përkasin partive të ndryshme, nuk do të thotë se jam patronazhistja e tyre. Miqësinë nuk e zgjedh sipas teserës së partisë dhe njerëzit nuk i vlerësoj sipas bindjeve politike. Unë shoh karakterin, jo flamurin partiak që mbajnë.
Prandaj, nëse ky është kuptimi i fjalës ‘patronazhiste’, po, jam dhe do të vazhdoj të jem me krenari!
Por nuk jam patronazhiste e listave, e numrave të telefonit, e votave dhe e kontrollit mbi jetën e njerëzve. Jam nga ato që duan më të mirën për vendin dhe për popullin e tij, nga ato që besojnë se njeriu nuk fitohet duke e mbikëqyrur, por duke e respektuar dhe duke e ndihmuar.
Doni më për patronazhisten?
Kaq mjafton, patronazhoj vetëm mirësinë!
Besoj e hoqët merakun, jam apo s’jam.”