Nga Bujar Qesja
DURRËS ,11 korrik 2026/Albania Express News/-Një filxhan kafeje u shndërrua në një takim emocionesh, kujtimesh dhe respekti për miqësinë e vërtetë. Pesë personalitete të Durrësit ndanë jo vetëm një tavolinë, por edhe histori jete, duke dëshmuar se vlerat njerëzore mbeten pasuria më e madhe.
Ka mëngjese që lindin si gjithë të tjerët. Dielli ngrihet mbi detin e Durrësit, pulëbardhat vizatojnë harkun e tyre mbi kaltërsinë, njerëzit nxitohen drejt halleve të ditës dhe qyteti zgjohet me ritmin e tij të zakonshëm.
Por ka edhe mëngjese që, pa bërë zhurmë, marrin vlerën e një ngjarjeje. Jo sepse ndodh diçka e jashtëzakonshme, por sepse njerëzit që ulen rreth një tavoline i japin jetës atë kuptim që nuk blihet e nuk shitet: kuptimin e miqësisë.
Një mëngjes i tillë ishte edhe ai i sotmi. Konaku im priti një mik të kahershëm, Lutfi Dukën. Erdhi qetë, me buzëqeshjen e zakonshme dhe me fisnikërinë që e karakterizon njeriun e arsimit. Nuk kishte ardhur për të kërkuar diçka. Kishte ardhur për të dhënë.
“Desha të të shtrëngoj dorën”, më tha.
Kishte lexuar portretin kushtuar Edmir Kapidanit dhe ndiente se një falënderim nuk mund të mbetej vetëm në mendje. Duhej thënë sy më sy. Në atë çast kuptova edhe një herë se një shkrim nuk përfundon me pikën e fundit. Ai vazhdon të jetojë në kujtesën dhe zemrat e lexuesve.
Lutfiu dhe Edmir Kapidani ishin njohur shumë vite më parë në Krumën e Kukësit, kur të dy ishin mësues të rinj, të mbushur me ëndrra dhe idealizëm. Aty lindi një miqësi që nuk u zbeh nga largësitë, vitet apo detyrat që secili mori në jetën publike.
Ndërsa filxhanët shpërndanin aromën e kafesë së sapopërgatitur, tavolina u pasurua me miq të tjerë. Koreografi i njohur Gëzim Agolli, që prej vitesh jeton në Itali, por mban gjithmonë pranë Durrësin e zemrës. Më pas gazetari dhe mjeshtri i fotografisë Luan Jaupi, njeriu që ka dokumentuar me objektivin e tij historinë e qytetit. Pak minuta më vonë iu bashkua edhe piktori Besnik Biduli, artisti që ka ditur të sjellë në telajo shpirtin e Durrësit.
U bëmë pesë. Pesë miq. Pesë jetë. Pesë histori.
Në qendër të bisedës mbeti Edmir Kapidani. Jo me fjalë të mëdha, por me kujtime të thjeshta, ashtu siç kujtohen njerëzit që kanë lënë gjurmë me karakterin dhe veprat e tyre. U fol për arsimin, qytetin, kulturën, artin, politikën, sfidat e kohës dhe të rinjtë që largohen, por edhe për ata që vazhdojnë të besojnë te Shqipëria.
Askush nuk kërkoi të impononte mendimin e tij. Sepse qytetaria ndërtohet mbi respektin dhe dëgjimin e tjetrit.
Në fund, filxhanët mbetën bosh, por askush nuk u largua duarbosh. Secili mori me vete një kujtim, një mendim, një buzëqeshje dhe bindjen se miqësia është një nga pasuritë më të çmuara që mund të ketë njeriu.
Kur u ndamë, nuk pati fjalë të tepërta. Mjaftuan shtrëngimet e duarve dhe ai premtim i heshtur që vetëm miqësia e vërtetë di ta mbajë:
“Do të takohemi përsëri.”
Sepse, në fund të fundit, jeta nuk mbahet mend vetëm për ngjarjet e mëdha. Ajo mbahet mend edhe për një filxhan kafeje të ndarë me njerëzit e zemrës, për një bisedë të sinqertë dhe për kujtimet që mbeten përgjithmonë.