Nga Bujar Qesja , Mjeshtër i Madh
TIRANË ,28 qershor 2026/Albania Express News/-Ka njerëz që profesionin e ushtrojnë si një punë të zakonshme, por ka edhe të tjerë që e shndërrojnë atë në një mision jetësor. Për gazetarin, radiokronistin dhe komentatorin e njohur sportiv Moisi Dalipaj, mikrofoni nuk ka qenë thjesht një mjet pune. Ai ka qenë shoku më besnik i një jete të tërë, një pasion që e ka shoqëruar për afro pesë dekada dhe që vazhdon të rrahë me të njëjtën forcë edhe sot.
Në ambientet plot gjelbërim dhe ngrohtësi të lokalit “Kroi i Ftohtë” në Baldushk të Tiranës, familjarë, kolegë, miq dhe bashkëpunëtorë nga e gjithë Shqipëria u mblodhën për të festuar 70-vjetorin e lindjes së një prej emrave më të spikatur të gazetarisë sportive shqiptare.
Nuk ishte thjesht një ditëlindje. Ishte një homazh për një jetë të tërë të përkushtuar ndaj sportit, radios dhe gazetarisë.
Atmosfera ishte e mbushur me emocione, kujtime, përqafime dhe respekt. Çdo tavolinë kishte historinë e saj, çdo bisedë sillte në kujtesë ndeshje të paharruara, udhëtime sportive, reportazhe dhe çaste të veçanta që kanë shoqëruar karrierën e gjatë të Moisi Dalipajt.
Një jetë pranë mikrofonit
Që prej vitit 1978, Moisi Dalipaj i ka qëndruar besnik radios dhe sportit shqiptar.
Bilanci i karrierës së tij është mbresëlënës:
- mbi 8 000 artikuj të botuar;
- 1 297 ndeshje të transmetuara drejtpërdrejt;
- mijëra intervista dhe reportazhe;
- dhjetëra mijëra orë para mikrofonit.
Përmes zërit të tij janë emocionuar breza të tërë shqiptarësh. Për shumë sportdashës, fundjavat kanë pasur gjithmonë tingullin karakteristik të radiokronikave të Moisi Dalipajt.
Ai nuk ka komentuar vetëm ndeshje futbolli. Ka transmetuar emocione, ka sjellë atmosferën e stadiumeve në çdo familje shqiptare dhe ka bërë që sporti të jetojë përmes fjalës së tij.
Një sallë e mbushur me respekt
Në festë morën pjesë gazetarë e radiokronistë nga pothuajse të gjitha qarqet e vendit.
Mes tyre ishin Fatmir Popja, Enriko Gaba, Ilia Mustaqi, Fatmir Efica, Gjin Palushi, Arben Çepani, Abdulla Dushku, Tanush Latifi, Gani Pemaj, Altin Sulçe, Arbër Emiri, Fehmi Lleshi, Aleksandër Çipa, Fatmir Mëneri, Lutfi Nuri, Isuf Myrtaj, Bashkim Tufa, Erga Kruja Kënga, Leonard Tase, Mehmet Spahiu, Bujar Qesja dhe shumë personalitete të tjera të gazetarisë dhe sportit shqiptar.
Moderimin e aktivitetit e bëri me profesionalizëm gazetari i njohur i RTSH-së, Defrim Methasani, i cili solli në sallë humor, emocione dhe episode të shumta nga rrugëtimi i gjatë profesional i mikut të tij.
Përshëndetje që prekën zemrat
Një nga momentet më emocionuese ishte lidhja direkte me Presidentin e Federatës Shqiptare të Futbollit, Armando Duka, i cili, ndonëse ndodhej në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, në aktivitetet e Botërorit, përcolli urimet më të ngrohta për mikun e tij.
Po aq prekëse ishte edhe përshëndetja e kirurgut të njohur Alfred Agaj, mjekut që i riktheu jetën dhe shpresën Moisi Dalipajt pas ndërhyrjes delikate në grykë.
Sot, kur e sheh sërish aktiv në mikrofonin e Radio Tiranës, është e pamundur të mos admirosh forcën e karakterit të këtij njeriu.
Ai fitoi betejën me sëmundjen dhe u rikthye aty ku ndihet më mirë: pranë mikrofonit.
Vlerësime për një figurë të madhe
Kontributi i Moisi Dalipajt nuk matet vetëm me statistika.
Ai matet me respektin që ka fituar.
Këtë e dëshmoi më së miri festa në Baldushk.
Në sallë nuk kishte formalitete. Kishte vetëm miqësi të sinqertë, kujtime, humor, emocione dhe shumë dashuri njerëzore.
Çdo fjalë ishte një falënderim për njeriun që për dekada ka ditur të ndërtojë ura miqësie mes kolegëve dhe të fitojë respektin e gjithë komunitetit sportiv.
Në këtë jubile, Unioni i Gazetarëve Shqiptarë i dorëzoi Moisi Dalipajt një Certifikatë Mirënjohjeje, për kontributin e jashtëzakonshëm në gazetarinë sportive.
Një tjetër moment simbolik ishte dhurimi i fanellës me numrin 70, vendosur në kornizë, nga familja Methasani – Defrimi dhe vajza e tij, Luna Methasani.
Fjalë përshëndetëse mbajtën Lutfi Nuri, Leonard Tase, Fatmir Mëneri, Bujar Qesja, Fatmir Popja, Fatmir Efica, Gani Pemaj, Arbër Emiri, Mehmet Spahiu, Bashkim Tufa dhe shumë të tjerë, të cilët ndanë kujtime e episode nga bashkëpunimi me radiokronistin e njohur.
Familja, forca më e madhe
Megjithatë, emocioni më i bukur nuk erdhi nga çmimet apo duartrokitjet.
Ai erdhi nga familja.
Në sytë e bashkëshortes Tatjana lexohej historia e një jete të ndërtuar mbi dashurinë, sakrificën dhe përkushtimin.
Ajo ishte pranë tij në sukseset profesionale, por edhe në ditët më të vështira të betejës me sëmundjen.
Vajza Ledjona e përjetonte këtë jubile me krenarinë e një bije që shihte të atin të nderuar nga kolegët e gjithë vendit.
Djali Fatos e shikonte babanë si model këmbënguljeje dhe dashurie për profesionin.
Ndërsa nipi Bianti dhe mbesa Sihana ishin buzëqeshja më e bukur e kësaj dite festive, simbol i vazhdimësisë së një familjeje të bashkuar.
I rrethuar nga njerëzit e zemrës, Moisi Dalipaj dukej njeriu më i lumtur.
Jo vetëm gazetari dhe radiokronisti i njohur, por bashkëshorti, babai dhe gjyshi që rrezatonte lumturi.
Një mbrëmje që do të mbahet mend gjatë
Mes muzikës, valleve, kujtimeve dhe urimeve, u pre edhe torta e 70-vjetorit.
Askush nuk dëshironte të largohej.
Secili kishte ende një histori për të treguar, një kujtim për të ndarë ose një falënderim për t’i thënë Moisiut.
Sepse ai nuk është vetëm një komentator sportiv.
Ai është një pjesë e historisë së radios shqiptare.
Një emër që ka shoqëruar breza të tërë sportdashësish.
Një zë që ka transmetuar emocionet e futbollit shqiptar për gati pesëdhjetë vjet.
Shtatëdhjetë vite jetë janë një rrugëtim i gjatë.
Por për Moisi Dalipajn, kjo duket vetëm si fundi i pjesës së parë.
Ai vazhdon të mbajë mikrofonin me të njëjtin pasion si ditën e parë, të besojë te forca e fjalës, te sporti dhe te njerëzit.
Prandaj festa e Baldushkut nuk ishte vetëm një jubile.
Ishte një akt mirënjohjeje për një jetë të tërë në shërbim të gazetarisë shqiptare.
Ishte festa e njeriut që i dha zë futbollit shqiptar dhe që në këmbim mori atë që vlen më shumë se çdo trofe: dashurinë e njerëzve, respektin e kolegëve dhe mirënjohjen e brezave.
Duke u larguar nga “Kroi i Ftohtë”, të gjithë kishim të njëjtën ndjenjë:
Moisi Dalipaj ka fituar ndeshjen më të bukur të jetës – dashurinë dhe respektin e njerëzve.
