Nga Xhensil Shkëmbi
Një nga thesaret më të çmuara të trashëgimisë sonë kulturore, Ura e Golikut, monument kulture i kategorisë së parë dhe pjesë e rëndësishme e gjurmës historike të rrugës Egnatia, po përballet sot me një rrezik real: degradimin e përditshëm dhe harresën institucionale.
E ndërtuar që në shekullin e 18-të, kjo vepër arti në gur nuk është thjesht një urë që lidh brigje, por një dëshmi e gjallë e qytetërimit, mjeshtërisë ndërtimore dhe vizionit afatgjatë të një epoke kur infrastruktura projektohej për të sfiduar kohën. Sot, ironikisht, ajo nuk po shkatërrohet nga shekujt, por nga neglizhenca.
Pjesa e sipërme e urës po bie. Çdo ditë që kalon, një fragment historie humbet, një copë identiteti zbehet. Në një kohë kur Shqipëria synon të promovojë turizmin kulturor dhe të theksojë rrënjët e saj europiane, një nga monumentet më përfaqësuese të trashëgimisë sonë po lihet në mëshirë të fatit.
Ky është një paradoks i hidhur. Nga njëra anë flasim për zhvillim dhe promovim të vlerave historike, ndërsa nga ana tjetër nuk arrijmë të mbrojmë atë që kemi më të vyer. Ura e Golikut është më shumë se një strukturë guri; ajo është simbol i vazhdimësisë sonë historike, një lidhje mes së kaluarës dhe së tashmes.
Pyetja që lind natyrshëm është: çfarë po ndodh? A mungojnë fondet? A mungon vëmendja? Apo është një mungesë e thellë përgjegjësie ndaj trashëgimisë sonë kombëtare? Cilado qoftë arsyeja, pasoja është e qartë dhe e dhimbshme: historia po dëmtohet para syve tanë.
Nëse nuk veprohet sot, nesër mund të jetë vonë. Ura e Golikut nuk ka nevojë për premtime, por për ndërhyrje konkrete dhe të menjëhershme. Sepse çdo gur që bie, është një faqe historie që nuk rikthehet më.