Në një Shqipëri ku të rinjtë ikin, ku korridoret e pushtetit janë lodhur nga fytyrat e njëjta dhe frazat e rreme, një vajzë e re, vetëm 25 vjeçe nga Shkodra, ka zgjedhur të bëjë të kundërtën dhe më të mirën: të mos ikë, të mos heshtë dhe të mos bëhet pjesë e turmës së zhgënjyer.
Marjana Koçeku, deputetja socialiste e qarkut Shkodër që sot feston ditëlindjen, sapo ka dhënë një prej mesazheve më të forta që politika shqiptare ka dëgjuar në vitet e fundit.
Dhe kjo nuk është thjesht histori personale.
Është revoltë.
Është refuzim.
Është shkundje për gjithë një brez.
“Lumturinë nuk e gjeta në Kuvend. Ajo ishte në kullën tonë, mes Dukagjinit.”
Po kush e thotë këtë?
Jo një grua e zhgënjyer nga politika, por një vajzë që hyri në Parlament me duar të pastra dhe me rrënjë të thella.
Marjana pranon publikisht atë që të tjerët e fshehin nën buzë:
Kuvendi nuk është vendi ku njeriu gjen paqe, por është vendi ku vendi ka nevojë për njerëz të drejtë.
Ajo vjen nga një kulturë ku fjala “nder” nuk është dekor folklorik.
Dhe ky është kontrasti që e bën historinë e saj të jashtëzakonshme.
Nga auditorët e Evropës tek kthesa e beftë që ia ndryshoi jetën
Genova. Frankfurt. Stokholm.
Dyer të hapura. Punë të ofruara. Rrugë të sigurta për një të ardhme jashtë.
Por çfarë e kthen një vajzë të re mbrapsht?
Jo politika.
As nostalgjia.
As patriotizmi i thatë.
Një këngë shqipe në një autobus në Suedi, e vendosur nga një shofer… nga Dukagjini.
Aty Marjana kuptoi se nuk kishte asnjë rrugë të botës që t’i zëvendësonte rrënjët.
Aty filloi rikthimi.
Aty lindi vendimi që shumë të tjerë nuk patën guximin ta marrin.
“Neomalsore”: blogu që u shndërrua në thirrje për një brez të tërë
Marjana mblodhi historitë e emigrantëve: dhimbjet e tyre, mallin, krenarinë.
Por nuk i përdori këto histori për sentiment.
I përdori si armë ndaj një mentaliteti të rrezikshëm: “Shqipëria nuk bëhet.”
Ajo tha:
“Jo, Shqipëria bëhet. Por jo nga ata që ikin pa provuar.”
Dhe kjo është fjalia që ka bërë shumë të rinj të ndalojnë e të mendojnë.
Kur kulla e gjyshit u bë simbol i rezistencës kulturore
Tri vite më parë u kthye në Dukagjin.
Jo për politikë, por për t’i hapur botës dyert e kullës 200-vjeçare.
Plot 30 vjet pa energji elektrike.
Familja e saj e mbajti ndezur dritën me gjeneratorë dhe panele diellore.
Aty Marjana u tregoi turistëve Evropën që Evropa e ka humbur: autenticitetin, rrënjët, historinë.
Kryelana me mjaltë.
Flija me dorë.
Leqeniku i ngrohtë.
Buka e misrit nën saç.
Aq e vërtetë kjo botë, sa ministra e ambasadorë nga Europa u larguan të shokuar… në sensin më pozitiv të fjalës.
Dhe pastaj, papritur: nga kulla në Parlament
Sot ajo rri në foltore, jo pranë oxhakut.
Sot lufton me fjalë, jo me traditë.
Ajo e di shumë mirë çfarë ka humbur: qetësinë, natyrën, njerëzillëkun e malësisë.
Por e di edhe më mirë çfarë ka fituar: mundësinë për të shkundur një sistem që shpesh vonon, shpesh hesht, shpesh dorëzohet.
Dhe ndër fjalët e saj më të forta:
“Nuk hyra në politikë se nuk kisha punë tjetër. Hyra se jam anku për vite. Tash dua me vepru.”
E drejtë.
E qartë.
E pa frikë.
Mesazhi që po i zemëron shumë… por po frymëzon edhe më shumë.
“Mos ikni pa provu çfarë mund të bëni në vendin tuaj. Rrënjët janë pasuria jonë.”
Në një vend ku politika ka mësuar t’i gënjejë të rinjtë, Marjana po i provokon.
Po i sfidon.
Po u thotë troç: largimi nuk është zgjidhje universale.
Ky nuk është mesazh politik.
Është mesazh kulture.
Është deklaratë lufte ndaj fatalizmit tonë kombëtar.
25 vjeçe dhe tashmë një prej zërave më sfidues të politikës shqiptare
Në këtë ditë të veçantë, Marjana Koçeku nuk flet për vetëlavdi, as për pozita, as për pushtet.
Ajo flet për njerëzit, për rrënjët, për detyrimin ndaj komunitetit të saj.
Dhe për misionin që nuk ka ndërmend ta braktisë.
Ajo është prova se politika ka ende vend për njerëz të pastër.
Edhe pse rrallë. Shumë rrallë.
Dhe fraza e saj më e fortë, me peshën e një historie të tërë:
“Unë si çik malsie po e marr guximin me përfaqësu nji komunitet historik që s’asht përfaqësu kurr.
Po dal për vendin tem, për rininë, sidomos për vajzat që ua asht mohue e drejta me ec përpara.
Sot po shkeli n’rrugën që për shumë ka kene e ndalueme, me shpresë me ngrit nji mal ma t’nalt që ata me pa e me shkue ma larg.”
Kjo fjali nuk është poezi.
Është manifesto.
Urime, Marjana!
Urime për ditëlindjen.
Dhe urime më shumë për guximin, për rrënjët që nuk i harrove, për zërin që solle në Parlament.
Dhe mbi të gjitha, për mesazhin që po çon brez pas brezi:
Shqipëria jo vetëm që bëhet. Shqipëria ka filluar të bëhet.
Sepse diku dikush vendosi të mos ikë… por të luftojë.
albaniaexpress.al