NGA SHQIPE BYTYQI
PRISHTINË ,17 shtator 2026 /Albania Express News/-Një ditë para se të dëshmonte në një proces gjyqësor për krimet ndaj popullatës civile gjatë luftës në Kosovë, është ndarë nga jeta Flora Brovina.
Më 16 shtator 2026, Brovina duhej të paraqitej për të dhënë dëshminë e saj në procesin ndaj Nadica Ćepkenović, ish-gardiane serbe në Burgun e Lipjanit, e akuzuar për krime kundër popullatës civile.
Por dëshmia e shumëpritur nuk u realizua. Flora Brovina u nda nga jeta vetëm një ditë përpara se të ulej përballë trupit gjykues dhe të fliste për përvojat e saj, burgun, dhunën dhe trajtimin e të burgosurave shqiptare.
Për më shumë se një çerek shekulli, ajo kishte mbajtur me vete kujtime të rënda nga një periudhë e errët e historisë së Kosovës. Një pjesë e këtyre kujtimeve lidhej drejtpërdrejt me përvojën e saj si e burgosur politike dhe me atë që kishte parë e përjetuar gjatë qëndrimit në burg.
Foto / Brovina dhe Shqipe Bytyqi
Ishte mjeke, humaniste dhe një prej figurave të njohura të rezistencës dhe angazhimit shoqëror në Kosovë. Në vitet e luftës, ajo u shërbeu njerëzve në një kohë kur sistemi shëndetësor për shqiptarët ishte goditur rëndë dhe kur plagët e konfliktit ishin bërë pjesë e përditshmërisë.
Ajo nuk e la pas të kaluarën. Përkundrazi, e mbajti dëshminë e saj si pjesë të një kujtese që kërkonte të mos harrohej.
Dhe pikërisht kjo dëshmi pritej të merrte një tjetër dimension përpara drejtësisë.
Por vetëm një ditë përpara paraqitjes së saj në gjykatë, Flora Brovina u largua nga kjo botë.
Në sallën ku duhej të ishte ajo, tashmë mbetet një mungesë e rëndë: një dëshmi e papërfunduar, një zë që nuk arriti të dëgjohej dhe një histori personale që priti për dekada për t’u rrëfyer përpara drejtësisë.
Vdekja e saj, në prag të dëshmisë, e bën edhe më të ndjeshme pyetjen mbi kohën që i duhet drejtësisë për të arritur tek viktimat dhe dëshmitarët e krimeve të luftës.
“Vetëm një ditë.”
Kaq e ndante Florën nga dita kur duhej të dëshmonte.Ajo priti. Mbijetoi. Kujtoi. Dhe vazhdoi të flasë.
Por këtë herë, kur drejtësia e thirri për të treguar atë që kishte përjetuar, karrigia e saj mbeti bosh.
Një karrige bosh, një dëshmi që nuk u dha dhe një jetë që priti shumë gjatë.