Vetëm 20 kilometra larg qytetit të Korçës, i shtrirë në një reliev malor me klimë alpine, Vithkuqi përfaqëson një nga fshatrat me vlera më të rralla historike dhe kulturore në juglindje të vendit. Falë kushteve natyrore, zona është e përshtatshme për turizëm gjatë gjithë vitit, duke ofruar freski verore dhe peizazhe dimërore mbresëlënëse.
Vithkuqi njihet që në shekujt XVII–XVIII si një qendër e rëndësishme ekonomike dhe kulturore, e renditur krah Voskopojës dhe Nikolicës. Në atë periudhë lulëzimi, fshati numëronte dhjetëra lagje dhe rreth 24 kisha, dëshmi e zhvillimit dhe e besimit të fortë fetar të komunitetit. Sot ruhen 14 prej tyre, nga të cilat gjashtë janë shpallur monumente kulture.
Ndër objektet më të njohura të trashëgimisë kulturore janë Kisha e Shën Mëhillit, Manastiri i Shën Pjetrit dhe Palit, Kisha e Shën Marisë dhe ajo e Shën Gjergjit. Këto kisha shquhen për afresket dhe ikonastaset e realizuara nga mjeshtrat e famshëm Zografi, të cilat përbëjnë një pasuri të rrallë të artit bizantin shqiptar.
Vithkuqi mbart edhe histori e legjenda prekëse. Një prej tyre lidhet me të ashtuquajturin “Varri i pagëzimit”, ku sipas gojëdhënave, është varrosur një familje e tërë pas një tragjedie të ndodhur në fshat, duke i shtuar vendit një dimension të veçantë shpirtëror dhe emocional.
Megjithatë, shkatërrimet e mëdha të vitit 1828 shënuan rënien e Vithkuqit, duke e kthyer atë nga një qendër e lulëzuar në një fshat të zakonshëm. Pavarësisht kësaj, ai mbetet simbol i rëndësishëm i historisë dhe kulturës shqiptare, edhe si vendlindja e Naum Veqilharxhit, autorit të abetares së parë në gjuhën shqipe dhe një figure kyçe e Rilindjes Kombëtare.
Sot, ndonëse mungojnë strukturat e zhvilluara turistike, Vithkuqi vazhdon të jetë një perlë e heshtur e zonës së Korçës. Vizitorët që zgjedhin ta eksplorojnë gjejnë qetësi, natyrë të paprekur, gatime tradicionale dhe mikpritjen karakteristike të banorëve, duke përjetuar një udhëtim mes historisë shekullore dhe bukurive natyrore që presin ende të zbulohen plotësisht.