Te AF Elbasani futbolli vazhdon të luhet çdo javë, por paralelisht luhet edhe një tjetër “ndeshje”, ajo me Komisionin e Disiplinës dhe Etikës. Një përballje që duket se ka vetëm një rezultat të paracaktuar: gjobën. Pavarësisht përpjekjeve të klubit dhe angazhimit të tifozëve për të mbështetur skuadrën, vendimet nga Federata vijnë me një rregullsi për t’u admiruar… nëse nuk do të ishin gjithmonë ndëshkuese.
Tifozët e Elbasanit janë ndër të paktët që i japin jetë stadiumeve, që udhëtojnë, këndojnë dhe krijojnë atmosferë në një kampionat që shpesh vuan nga mungesa e pasionit. Por duket se në letrat e Komisionit, pasioni lexohet si problem dhe zëri i tribunave përkthehet automatikisht në nen dhe shifër. Edhe kur incidentet janë të izoluara, dënimi bie mbi klubin dhe mbi gjithë komunitetin verdheblu, pa dallim dhe pa nuanca.
Klubi, nga ana e tij, ka bërë përpjekje të vazhdueshme për të ruajtur qetësinë dhe për të respektuar institucionet, edhe pse shpesh ndëshkohet pa pasur ndjesinë se është dëgjuar realisht. Kur gjobat kthehen në rutinë javore, mesazhi nuk është më edukues, por thjesht formal: Elbasani dënohet sepse është Elbasan. Një “faj” që duket se vjen bashkë me emrin dhe tifozërinë.
Ironia është se Komisioni i Disiplinës nuk njeh pushim. Nuk ka javë pa vendime dhe nuk ka vendim pa Elbasanin në listë. Ndërkohë që nesër luhet ndeshja me Teutën, tifozët do të jenë sërish në shkallë, skuadra në fushë dhe pasioni i pandryshuar. Dhe të gjithë e dinë tashmë se si mbyllet cikli: takohemi sërish javën tjetër, pas ndeshjes, për të lexuar gjobën e radhës.
Pyetja mbetet po ajo: kush fiton nga kjo luftë në distancë? Federata që arkëton? Komisioni që plotëson kalendarin e vendimeve? Sepse Elbasani nuk fiton, tifozët nuk fitojnë dhe futbolli shqiptar sigurisht jo. Një stadium pa zë nuk është zgjidhje, por duket se po shitet si e vetmja rrugë për të shmangur ndëshkimin.
Në fund të ditës, Elbasani dhe tifozët e tij nuk janë problemi i futbollit shqiptar. Janë dëshmi se futbolli ende ka jetë, emocion dhe identitet. Dhe për sa kohë pasioni ndëshkohet më shumë se boshllëku, kjo histori do të vazhdojë — javë pas jave, gjobë pas gjobe.