Nga Xhensil Shkëmbi
ERSEKË, 26 tetor 2026 /Albania Express News/-Kjo është Alma. E takova rastësisht së fundmi, në fshatin Qafëzez, vendlindjen ku ajo kthehet çdo vit për të kujtuar fëmijërinë, njerëzit e saj dhe një jetë që nuk ishte aspak e lehtë.
Ishte ulur në të njëjtën tavolinë me mua. Një grua rreth të pesëdhjetave, e bukur, me një buzëqeshje të çiltër dhe sy që tërhiqnin vëmendjen. Në pamje të parë, asgjë nuk të bënte të mendoje se pas asaj buzëqeshjeje fshihej një histori që mund të ishte marrë nga faqet më të errëta të jetës.
Biseda nisi krejt natyrshëm. Pyetjet erdhën njëra pas tjetrës, ndërsa Alma, pa e humbur qetësinë, nisi të tregonte një të kaluar që shumë gra do ta mbanin të mbyllur përgjithmonë brenda vetes.
Alma, si përfundove në Itali? Çfarë të çoi atje?
Asgjë e veçantë. Rashë në dashuri me një djalë që më mashtroi. Ai ishte trafikant. Më premtoi një jetë të lumtur në Itali. Në vitet ’90 hipëm në një gomone në Vlorë dhe përfundova në brigjet italiane.
Kur e kuptove se ai ishte trafikant?
Kur më çoi mes vajzave të tjera shqiptare. Ishin më shumë se 40 vajza që shfrytëzoheshin për prostitucion. Ata kishin krijuar një rrjet. U premtonin vajzave një jetë të bukur, një të ardhme më të mirë. Por, kur mbërrinin në Itali, kuptonin se gjithçka kishte qenë një gënjeshtër.
Edhe ti u detyrove të punoje si prostitutë?
Alma ndalet për një çast.
Unë isha vajzë e fortë që kur jetoja këtu. Jam rritur nëpër ara, kam njohur vështirësitë. Atje të dhunonin deri në vdekje nëse nuk pranoje të bëje atë që kërkonin. Nuk e dija as ku ndodhesha. Ishte një botë tjetër, një botë ku nuk kishe asnjë të drejtë.
Si arritët të shpëtoje?
U arratisa. Në mesnatë.
Ishte një arratisje drejt së panjohurës. Nuk kishte plan, nuk kishte para dhe nuk kishte një njeri që mund t’i zgjaste dorën. Kishte vetëm dëshirën për të mos mbetur më në atë ferr.
Por ku shkove? Kush të ndihmoi?
Nuk ma hapnin derën askund. Gjeta vetëm derën e një manastiri të hapur. Hyra brenda dhe u tregova murgeshave gjithçka. Ato më pranuan. Më strehuan dhe më dhanë mundësinë të filloja nga e para. Për një periudhë pesëvjeçare qëndrova pranë tyre, vesha edhe rrobat e murgeshave.
Pesë vjet murgeshë?
Jo tamam siç mund ta mendosh. Isha studente. Duhej të ndiqja shkollën. Me ndihmën e tyre fillova edhe shkollën e infermierisë. Aty gjeta gjithashtu njeriun që sot është bashkëshorti im dhe babai i dy fëmijëve të mi, Sarës dhe Robertos.
Për herë të parë, historia e Almës merr një kthesë tjetër. Nga një vajzë e mashtruar dhe e braktisur, ajo po ndërtonte dalëngadalë një jetë të re. Kishte gjetur strehë, arsim, dashuri dhe, mbi të gjitha, mundësinë për të vendosur vetë për fatin e saj.
Si e pritën murgeshat largimin tënd?
U mërzitën. Por unë vazhdoj t’i takoj edhe sot. Për mua janë si perënditë e mia në tokë. Më pranuan kur nuk kisha askënd. Më dhanë ushqim, më strehuan dhe më larguan nga vdekja. Nuk do ta harroj kurrë atë që bënë për mua.
Po djalin që të trafikoi? E ke kërkuar ndonjëherë?
Jo. Nuk e kthej kokën pas. Por, në një mënyrë tjetër, edhe unë sot bëj atë që bënin murgeshat për mua.
Çfarë do të thuash me këtë?
Përpiqem të ndihmoj gratë shqiptare që vuajnë dhe shfrytëzohen në Itali. Ende ka vajza që bien në të njëjtat kurthe, që mashtrohen me premtime për një jetë më të mirë dhe përfundojnë në duart e trafikantëve. Unë shpëtova sepse gjeta forcën të arratisesha. Por shumë prej tyre nuk kanë as forcën, as mundësinë për të vrapuar drejt lirisë.
Pastaj më tregon për vajzën e saj, Sarën, e cila është bërë police, karabinere në Itali.
Ajo e ka zgjedhur këtë rrugë edhe për të ndihmuar gratë që mund të kenë kaluar atë që kaloi dikur e ëma. Gratë që janë të pambrojtura, që kanë frikë dhe që mendojnë se nuk kanë ku të shkojnë.
Në këtë pikë, historia e Almës nuk është më vetëm një histori mbijetese. Është edhe një histori që kalon nga nëna te vajza, nga përvoja e dhimbshme te dëshira për të mbrojtur të tjerët.
Alma, a mund të shkruaj disa vargje për ty?
Ajo buzëqesh.
Po. Unë nuk flas shumë për jetën time. Por shkruaj diçka të mirë. Në fund të fundit, gratë nuk përfundojnë në prostitucion sepse e kanë zgjedhur gjithmonë vetë. Shpesh i çon atje halli, mashtrimi, varfëria dhe mungesa e një dore që të ndihmon. Edhe unë, në një mënyrë timen, përpiqem të bëj atë që bënë murgeshat për mua: të ndihmoj dikë të dalë nga halli.
Po ti, Alma, çfarë je?
Këtë herë përgjigjja vjen pa hezitim.
Unë jam “prostituta murgeshë”.
Një emërtim i pazakontë, që në vetvete mbart dy botë krejt të ndryshme: një të kaluar të mbushur me dhunë, mashtrim dhe poshtërim, dhe një të tashme ku ajo përpiqet t’u japë shpresë grave të tjera.
Unë mund ta kisha kaluar gjithë jetën në rrugët e errëta të Italisë. Mund të mos kisha krijuar kurrë një familje, mund të mos kisha pasur kurrë mundësinë të jetoja e lirë. Sot kam bashkëshortin, fëmijët dhe jetën time. Por nuk mund të bëj sikur nuk i shoh gratë që vuajnë. Unë e di çfarë do të thotë të jesh e pambrojtur. E di çfarë do të thotë të mos kesh kujt t’i kërkosh ndihmë.
Ajo nuk kërkon të fshihet pas së kaluarës, por as të përcaktohet prej saj.
Dhe ndoshta pikërisht këtu qëndron forca e kësaj gruaje: te aftësia për ta kthyer dhimbjen në një arsye për të ndihmuar të tjerët.
Çfarë u thua vajzave shqiptare që takon dhe përpiqesh t’i ndihmosh?
U them të mos kenë turp nga fatkeqësitë që u kanë ndodhur. Turpi nuk është i tyre. Të mos mendojnë se janë vetëm dhe se nuk kanë rrugëdalje. Të gjejnë forcën të kërkojnë ndihmë, të largohen nga njerëzit që i shfrytëzojnë dhe të vrapojnë drejt lirisë.
Alma hesht për pak çaste, pastaj shton:
Unë jam shembulli se jeta mund të ndryshojë. Edhe nëse do të më vrisnin atë natë, të paktën nuk do të thoshin se ishte thjesht një prostitutë më pak. Do të kishte vdekur një grua që po përpiqej të fitonte lirinë e saj.
Biseda jonë përfundon, por historia e saj nuk mbyllet aty.
Kur e takova, pashë një grua që buzëqeshte. Kur u largova, kuptova se pas asaj buzëqeshjeje qëndronte një betejë e gjatë për të rimarrë jetën në duart e veta.
Nuk e di nëse Alma është vërtet murgeshë, siç e quan veten në mënyrën e saj. Por di se dikur, kur bota ia kishte mbyllur dyert, disa murgesha ia hapën një derë. Dhe ajo nuk e harroi kurrë.
Sot, përpiqet të bëjë të njëjtën gjë për të tjera gra.
Sepse ndonjëherë, për të shpëtuar një jetë, nuk nevojitet një hero. Mjafton një derë e hapur, një dorë e zgjatur dhe dikush që të besojë se ti meriton të jetosh e lirë.
Alma e gjeti derën e saj të hapur. Sot, përpiqet të ndihmojë gra të tjera të gjejnë rrugën drejt lirisë.