Nga Vladimir Muçaj
TIRANË, 08 tetor 2026 /Albania Express News/-Ku përfundon lajmi, aty nis trillimi.Gazetarja e “Fiks Fare” pësoi një aksident me motor dhe u dëmtua në këmbë. Para çdo gjëje tjetër, i uroj shërim sa më të shpejtë.!
Por disa portale dhe rrjete sociale e paraqitën lajmin ndryshe. Në tituj e nëntituj, pranë emrit të saj shkruan se ishte ajo që i zgjati mikrofonin Belinda Ballukut për një koment mbi hetimin e emisionit. Nuk shtuan asgjë tjetër, sepse nuk kishte nevojë. Lexuesi duhej ta lidhte vetë aksidentin me emrin e Ballukut, ndërsa autori i titullit mund të thoshte se nuk ka akuzuar askënd. Kjo nuk është gazetari. Është marrëzi, dhe të paktën deri këtu nuk duhet të shkojë ligësia njerëzore.
Kjo mënyrë gjen shpejt tokë te ne. Për më shumë se tridhjetë vjet, qytetari është mësuar ta shohë politikën si një varg komplotesh, ku asgjë nuk ndodh rastësisht. Ky refleks ka arsyet e veta, sepse pushteti i ka dhënë shpesh shkak. Megjithatë, mosbesimi ndaj pushtetit është një gjë, kurse paranoja e ushqyer me qëllim është një tjetër. E para i shërben publikut. E dyta i shërben vetëm klikimit.
Nëse e pranojmë këtë logjikë, duhet ta ndjekim deri në fund. Atëherë le të formojmë një kor e të këndojmë: Balluku, shkaktare e sulmit të Rusisë ndaj Ukrainës; Balluku, shkaktare e luftës në Gazë; Balluku, shkaktare e tërmeteve në Japoni; Balluku, shkaktare e motit të thatë prej muajsh. Është absurde, dhe pikërisht kjo e tregon problemin. Kështu përfundon çdo insinuatë kur nuk e ndalon askush.
Në mes të gjithë kësaj, viktima e vërtetë mbetet gazetarja. Ajo është një njeri që po kalon një periudhë të vështirë shëndetësore, jo figurë në ndonjë lojë të madhe. Kur aksidenti i saj përdoret për spekulime politike, ajo përdoret edhe një herë, pa e pyetur askush.
Çmimin e kësaj mënyre e paguan edhe vetë profesioni. Çdo titull i tillë ia heq pak nga pak besimin lexuesit, dhe lexuesi nuk ka kohë të bëjë dallimin midis portalit serioz dhe atij që fsheh adresën. Ai ruan vetëm një përshtypje: se gazetarët shkruajnë çfarë t’u teket. Kur ky besim humbet, humbasin edhe hetimet e vërteta, ato që duhet të jenë pasqyra e pushtetit dhe që sot kanë më shumë nevojë se kurrë për një publik që i beson.
Prandaj standardi duhet të jetë i thjeshtë: një aksident është aksident, derisa dikush të sjellë fakte për të kundërtën. Gazetaria ka një detyrë të vogël dhe të madhe në të njëjtën kohë, të thotë atë që di dhe të heshtë atje ku nuk di. Kur ajo heshtje zëvendësohet me ngacmim e nënkuptim, nuk fitohet asgjë, as klikime që zgjasin më shumë se një ditë, as autoritet që mbetet. Mbetet vetëm mjegulla, dhe mjegulla, herët a vonë, u ngjitet fytyrës të atyre që e kanë shpërndarë.