Nga Vladimir Muçaj
Në brigjet ku dallgët flasin me gurët dhe era bart këngë të lashta, lindi një poet që nuk i përkiste vetëm kohës së tij, por përjetësisë. Lefter Çipa ishte zëri i shpirtit të Bregut, një frymë e thellë që vinte nga deti dhe përhapej në çdo vatër shqiptare ku këndohej për dashurinë, mallin, trimërinë dhe nderin.
Koha, me dorën e saj të padukshme, punoi për t’i gdhendur rrudhat në fytyrë, për t’i zbardhur flokët e për t’i lodhur hapat. Por koha nuk arriti dot të prekë atë që ishte thelbi i tij: shpirtin. Ai mbeti i ri, i freskët si vala që përplaset çdo mëngjes në brigjet e Himarës. Shpirti i tij ishte dritë, ishte këngë, ishte mall i pashuar për vendin dhe njerëzit e vet.
Në vargjet e tij gjejmë një Shqipëri që rreh me zemër të fortë, një Bregdet që nuk përkulet, një dashuri që nuk plaket. Poezia e tij nuk ishte thjesht art – ishte kujtesë, ishte amanet. Ai i këndoi nënës, i këndoi vajzës bregase, i këndoi detit që merr e sjell histori. Çdo fjalë e tij dukej sikur vinte nga një thellësi e lashtë, nga një burim që nuk shteron.
Ai nuk ishte vetëm poet; ishte kronikan i ndjenjave, ruajtës i identitetit, zë i traditës polifonike që ngjitej në qiell si lutje. Në këngët që mbajnë firmën e tij, dëgjohet jehona e gurëve të kalldrëmeve, e hapave të burrave që mbajnë fjalën, e grave që presin me sytë nga deti. Ai e ktheu dhimbjen në melodi dhe mallin në art.
Koha mund të ketë punuar për t’i vjetëruar portretin, por shpirti i tij mbeti përherë i ri sepse ushqehej nga dashuria për vendin. Dhe dashuria nuk plaket. Ajo vetëm thellohet, vetëm rrënjoset më fort. Ashtu si deti që nuk lodhet kurrë së përkëdheluri brigjet, ashtu edhe vargjet e tij nuk lodhen së jetuari në zemrat tona.
Sot, kur kujtojmë figurën e tij, nuk shohim thjesht një portret të gdhendur nga vitet. Shohim një buzëqeshje të qetë, një sy që shndrit ende, një shpirt që vazhdon të këndojë. Sepse poetët si ai nuk ikin kurrë; ata bëhen këngë, bëhen valë, bëhen dritë mbi ujë.
Dhe sa herë që në Breg dëgjohet një iso që ngrihet ngadalë drejt qiellit, duket sikur është vetë ai që flet sërish, i ri si gjithmonë, i përjetshëm në shpirt.